ေမ .. ဒီေမလမွာ ခါးသီးတဲ့ အမွတ္တရေတြ ရွိေနတယ္။

မႏွစ္က ေမလဆန္း ၂ရက္ေန႔ည … နာဂစ္၀င္ေတာ့ ေသလိုက္တဲ့လူေတြ။ မုန္တိုင္း ျပီးကာစမွာေတာ့ လူေသေပ်ာက္ႏႈန္းေတြ တျဖည္းျဖည္း ျမင့္တက္လာေနတာကို ၾကားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ .. ကိုယ့္ေနရာျမဲေရးကိုသာ အေလးေပးေနတဲ့သူေတြေၾကာင့္ ေသတဲ့သူေတြ စာရင္းမွန္ မရခဲ့ဘူး။ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့သူေတြကို ကူညီကယ္ဆယ္ဖို႔က ေ၀လာေ၀း ႏိုင္ငံတကာက အကူညီေတြကို ၀င္ခြင့္မေပးတဲ့အျပင္ ျပည္တြင္းက စာနာသူအခ်င္းခ်င္း ကူညီတာကိုေတာင္ ဖမ္းဟယ္ ဆီးဟယ္ တားျမစ္ဟယ္နဲ႔ လုပ္ခဲ့ၾကျပီး ဥေပကၡာ ျပဳခဲ့ၾကတာ။ ဒီလိုနဲ႔႔  ေသတဲ့သူေတြ စာရင္းဟာ သိန္းဂဏန္းေက်ာ္ိ ျမင့္တက္ခဲ့ရတယ္။

ျမန္မာေတြ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနတုန္း ေမ ၁၂ ရက္ … တရုတ္ျပည္ စီခၽြမ္ျပည္နယ္မွာ ငလ်င္အၾကီးအက်ယ္လႈပ္လို႔ အေဆာက္အအံုေတြျပိဳက်ျပီး တရုတ္ျပည္သူေတြ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ေသကုန္ၾကျပန္ေရာ … ဒီမွာတင္ သူတို႔ အၾကီးအကဲေတြ ကိုယ္တိုင္ ငလ်င္ျဖစ္တဲ့ ေဒသေတြကို ခ်က္ျခင္းသြား ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔ေတြ ျမန္ျမန္စီစဥ္ … ႏုိင္ငံတကာက အကူညီေတြကို လည္း မဆိုင္းမတြ လက္ခံခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ တရုတ္ျပည္ ငလ်င္ေဘးမွာ ေသတဲ့သူက ၈ ေသာင္းခြဲရယ္ပါ။ ငလ်င္ျဖစ္ျပီး ေနာက္ေန႔မွာပဲ သူတို႔ တရုတ္ႏိုင္ငံ တ၀ွမ္းလံုး ငလ်င္ေဘးမွာ ေသဆံုးသြားတဲ့ သူေတြအတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔ပြဲေတြနဲ႔ ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ ရုပ္သံလိုင္းေတြမွာ တရုတ္အဆုိေတာ္ေတြ သရုပ္ေဆာင္ေတြကလည္း တရုတ္ျပည္သူေတြအားလံုးက ငလ်င္ေဘးသင့္သူေတြကို ကူညီဖို႔ လႈံ႕ေဆာ္တဲ့ သီခ်င္းေတြ စကားသံေတြ ခ်ည္း …

က်မတို႔ ျမန္မာေတြမွာေတာ့ ဆုေတာင္းပြဲ မေျပာနဲ႔ ကယ္ဆယ္ေရးေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ .. က်မတို႔ရဲ႕ အၾကီးအကဲေတြကေတာ့ မဲဆႏၵ ခံယူပြဲကုိသာ အာရံုေရာက္ေနေလရဲ႕။ ျမန္မာေတြၾကည့္ခြင့္ရတဲ့ စစ္အစိုးရလက္ေအာက္ခံ ျမန္မာ့အသံနဲ႔ ျမ၀တီ တီဗီေတြထဲမွာေတာ့ မဲေပးၾကစို႔ သီခ်င္းေတြနဲ႔ပဲ ဆူညံလို႔ .. တမဲတည္း မဲေနၾကတာ …

ကိုေရႊတရုတ္တို႔က ငလ်င္ေဘးအတြက္ ရံုးပိတ္ရက္ သတ္မွတ္လိုက္ျပီး ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္ အခမ္းအနား လုပ္ျပီး ေနာက္တရက္မွာေတာ့ က်မတို႔ ဘဘၾကီးေတြက မေကာင္းတတ္လို႔ပဲလား သူတို႔ အားကိုးရတဲ့ ကိုေရႊတရုတ္တို႔ကို မ်က္ႏွာလို မ်က္ႏွာရ လုပ္ခ်င္လို႔ပဲလား။ သူမ်ား အတုပဲ လိုက္ခိုးေလသလား မသိ .. ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္လိုက္လုပ္ပါေလေရာ .. အဲဒီလို လုပ္တဲ့ အခ်ိန္ဟာ သူတို႔ လိုခ်င္တဲ့ မဲေတြ ရျပီးတဲ့ အခ်ိန္မို႔လို႔လဲ ျဖစ္မွာပါ္ေလ ..

အခုဆိုရင္ ဒီအျဖစ္ေတြဟာ ၁ ႏွစ္ ေတာင္ ျပည့္ခဲ့ျပီ။ ဒီေန႔ ေမ ၁၂ ရက္ေန႔ဟာ ကိုေရႊတရုတ္တို႔ ငလ်င္ေဘး ၁ ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႔ .. တရုတ္ျပည္က သတင္းဌာနေတြ ေနာက္၊ CNN, BBC သတင္းဌာနေတြရဲ႕ အစီစဥ္ေတြမွာ ဒီငလ်င္ေဘး ၁ ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ လုပ္ေနတာေတြနဲ႔ ျပည့္လို႔ .. ငလ်င္ေၾကာင့္ ျပိဳခဲ့တဲ့ အေဆာက္အံုေနရာေတြမွာ ဖေယာင္းတိုင္မီးေတြထြန္းျပီး ဆုေတြေတာင္းၾက .. ငလ်င္တုန္းက အေၾကာင္းေတြ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ အမွတ္တရတဲ့ .. ငလ်င္ျဖစ္တုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြ အမွတ္တရတဲ့ .. တီရွပ္ေတြမွာ ပံုႏွိပ္ထားတယ္ .. ေနာက္ အဲဒီတုန္းက သတင္းေတြ ဓာတ္ပံုေတြကို စုထားတဲ့ DVD အမွတ္တရတဲ့ .. ကာဗာမွာ ဟူက်င္ေတာင္း က ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္တာေတြကုိ လာၾကည့္ေနပံုနဲ႔ .. ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္ပြဲကို လာဆုေတာင္း အမွ်ေ၀ၾကတဲ့ သူေတြ အံုခဲလိို႔ ..

ေမလဆန္းပိုင္းကို ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ … က်မတို႔ ျမန္မာျပည္က နာဂစ္လည္း တႏွစ္ ျပည့္ခဲ့ေပါ့ေနာ္ … ျပည္ပသတင္းဌာနေတြမွာ ၾကားလိုက္မိတာက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသမွာ အကူညီေတြ လိုေသးတယ္တဲ့ … မုန္တိုင္းက ေသကံမေရာက္ လြတ္လာသူေတြမွာ စိတ္ေ၀ဒနာေတြ ျဖစ္ေနေသးတယ္တဲ့ .. ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြ နာဂစ္တုန္းက ေသသြားတဲ့ သူေတြအတြက္ ျပည္ပကေန ဆုေတာင္း အမွ်ေ၀ လုပ္ၾကတယ္တဲ့ …

ကိုရီးယား ဇာတ္လမ္းတဲြေတြ တရုတ္ သိုင္းကားေတြ လႊင့္ေနတဲ့ ျမန္မာ့အသံနဲ႔ ျမ၀တီတို႔မွာ နာဂစ္ တုန္းက ေသသြားၾကတဲ့ သူေတြအတြက္ ဘာ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္ သီခ်င္းမွ မရွိ .. ဘာအစီအစဥ္မွ မရွိ …

တရုတ္ႏိုင္ငံက ငလ်င္ေဘးမွာ ေသဆံုးသူေတြ အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္ အခမ္းအနားလုပ္တယ္ … တေလာေလးကတင္ အီတလီႏိုင္ငံမွာ ငလ်င္ေၾကာင့္ လူရာေက်ာ္ေသေတာ့ ေသတဲ့သူေတြကို ႏိုင္ငံေတာ္ စ်ာပနနဲ႔ သျဂိဳလ္ေပးသတဲ့ …

ေၾသာ္ … စစ္ဖိနပ္ေအာက္က ျမန္မာျပည္သူေတြမွာေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ စ်ာပန လုပ္ဖို႔ေနေနသာသာ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ျပန္႔ေနတဲ့ အေလာင္းေတြကို ေစတနာနဲ႔ သျဂိဳလ္ေပးတဲ့ သူေတြကို ဟိုးအေ၀းၾကီးက နံရံ ေလးဖက္ထဲ ႏွစ္ရွည္ပိတ္ထည့္ထားေလရဲ႕ …့ သြားေလသူေတြအတြက္ အမွ်အတန္းေ၀ဖို႔ ဆုေတာင္းၾကဖို႔ ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္ေလးမွ မလုပ္ရဲတဲ့ အေျခအေန .. ဆုေတာင္း အမွ်ေ၀တာေတာင္ လြတ္လပ္မႈ မရွိတဲ့ အေျခအေန …

ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ၾကီးေပၚက ဆည္းလည္းေလးေတြကေတာ့ တခၽြင္ခၽြင္ျမည္သံေပးလို႔၊ ဘုရားေက်ာင္းေခါင္မိုးေပၚက ခိုကေလးေတြက ညည္းသံေပးလို႔ တုိးတိုးေလး ဆုေတာင္းအမွ်ေ၀ေနၾကေလရဲ႕ …

မာန္

(သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ မာန္ မွ ေရးသားေပးပိုု႔သည္)

Reply

ဘ၀တေလွ်ာက္မွာ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ သိခ်င္႐ံု၊ နားလည္ခ်င္႐ုံ သက္သက္နဲ႔သာ ေလ့လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကားေန သိေနရတာေတြက မ်ားသထက္ မ်ားလာေတာ့ ေၾသာ္ … ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ ၊ ျပည္သူ႕အေရးပါလားလို႔ သိလာရတယ္။

စာေရးသူ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ဘဝမွာ ကတည္းက တကယ္စိတ္၀င္စားတာ လူေတြထဲက လူေတြအေၾကာင္းပဲ။ လူေတြကို စိတ္၀င္စားတယ္။

လူေတြ ဘာအတြက္နဲ႔ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကတာလဲ ဆိုတာကို စိတ္၀င္စားတယ္။

တကယ့္ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ လူသားအေရးလို႔ပဲ အသိနဲ႔ သတ္မွတ္ထားခဲ့မိတယ္။ ဘ၀တေလွ်ာက္မွာ ၁၉၈၈ အေရးအခင္းကိုလည္း မီခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတုန္းက အသက္က လူမွန္း သိတတ္ခါစ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ အရြယ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ၈၈ အေရးအခင္းက အမွတ္တရေတြ တခုတ္တရေတြ ေပးသြားခဲ့ဖူးတယ္။ ၈၈ အေရးအခင္းတုန္းကဆိုရင္ အထင္ကရ ေနရာတခုတဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ဦး၀ိစာရလမ္းဆိုတာ လူတုိင္းသိၾကပါတယ္။ ဦး၀ိစာရလမ္းေပၚမွာ ေနခဲ့တဲ႔ စာေရးသူတို႔မွာ ၈၈ အေရးအခင္း ေရာက္ေတာ႔ အျပစ္မဲ႔တဲ႔ ဦးေလးႏွစ္ေယာက္ ဒီလမ္းမေပၚမွာပဲ စစ္တပ္ရဲ႕ ကမူရႈးထိုး ဆန္တဲ႔ သတ္ျဖတ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဦးေလးေတြက ႏုိင္ငံေရးသမား မဟုတ္သလို ဆန္႔က်င္ ဆႏၵျပ လူေတြထဲမွာလည္း ပါခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔အလုပ္နဲ႔ သူတုိ႔ လုပ္ေနၾကတာ။ မိသားစု ၀မ္းေရးအတြက္ အလုပ္က အျပန္ ပစ္သတ္ခံခဲ့ရတယ္။ ဒဂံု ဘိလပ္ေရစက္လို႔ ေခၚၾကတဲ့ ဟံသာဝတီ အဝိုင္းနားက ေနရာမွာေပါ့။  အရမ္း ၀မ္းနည္းခဲ့ရတယ္။ ဘာလို႔ ငါ့ဦးေလးေတြကို ပစ္သတ္ခဲ့တာလဲလို႔ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ခဲ့မိတယ္။ ဒါက ကေလးဘ၀ေပါ့။

အဲဒီကေန လြန္လို႔ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့စာေတြကုိ စမ္းဖတ္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြအားလံုးက သမုိင္းမွာ အမာရြတ္ ျဖစ္ထင္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြေပါ့။ သင္ခန္းစာယူ႐ံုသက္သက္ ေလ့လာခဲ့သလို၊ ၁၀ တန္းေလာက္ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာကို ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားလာခဲ့တယ္။ ကေလးဘ၀ အျမင္ထက္ နည္းနည္းေလး ပုိစူးရွၿပီး ေလ့လာခဲ့တယ္။ နဂိုရ္ရွိၿပီးသာ လက္လွမ္းမီ သေလာက္ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာေပေတြကို ေလ့လာၾကည္႔တယ္၊ တကယ္ေတာ့ ႏုိင္ငံေရးကို စိတ္၀င္စားတယ္ ဆိုတာကလည္း သိခ်င္တဲ႔ လုိဘ တခုထဲ အတြက္ေၾကာင္႔ေလ။

ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိတဲ႔ ႏိုင္ငံမွာဆိုေတာ႔ ငယ္ငယ္က စစ္ဗိုလ္တေယာက္ အရမ္းျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ရင္ ဗိုလ္ေလာင္း ေလွ်ာက္လုိ႔ ရတယ္ဆိုတဲ့ ပံုေသကားခ်ပ္ကို အမွီျပဳၿပီး  ႏုိင္ငံေရး သမိုင္းစာေတြ၊ စစ္တပ္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့စာေတြကို ဖတ္ခဲ့တယ္။ မိသားစုထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးသမားဆိုတာ မရွိသလို ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးလည္း ေျပာေလ့ေျပာထ မရွိတတ္ၾက ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တမိေပါက္ တစ္ေယာက္ထြန္း ဆိုသလို ႏုိင္ငံေရးကို ေလ့လာခဲ့တယ္၊ ေလ႔လာၾကည္႔တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအျမင္ေတြ ဖလွယ္ခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရည္မွန္းထားတာေတြ မျဖစ္လာခဲ႔ဖူး၊ ၁၀ တန္းကို ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ေအာင္ခဲ့ေပမယ့္ ေအာင္တဲ့ႏွစ္မွာ ဗိုလ္ေလာင္း၀င္ခြင့္ေတြ ျပင္ဆင္ သတ္မွတ္လိုက္တဲ႔ အတြက္ စစ္ဗိုလ္ မျဖစ္ခဲ့ရဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ စစ္ဗိုလ္ျဖစ္ဖို႔ ကံဇာတာ မပါေသးဘူးထင္လို႔ ဘြဲ႕ရေအာင္ ယူခဲ့တယ္။ ဘြဲ႕ရရင္ အိုဒီအက္စ္ ဆိုတဲ့ ျပန္တမ္း၀င္ အရာရွိလုပ္လို႔ ရေသးတာပဲဆိုၿပီး ရေသ႔စိတ္ေျဖ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အေရာက္မွာ အေတြးတခ်က္ ၀င္လာခဲ့တယ္။ အကယ္၍ ငါသာ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ခဲ့ရင္ လူအမ်ားႀကီး အတြက္ ပိုၿပီးအသံုး၀င္ႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ မာစတာဒီကရီ ၀င္ဖုိ႔ အတြက္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက အေ၀းသင္ တက္ေနတာေလ။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အထိ အေ၀းသင္သမားေတြဟာ အမွတ္မွီရင္ မာစတာ တက္ခြင့္ေပးမယ္ ဆုိေတာ့ မီးကုန္ယမ္းကုန္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲကို အေကာင္းဆံုး ေျဖဆိုႏုိင္ခဲ့ၿပီး မာစတာ အမွတ္မီွခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က စာေရးသူေလာက္ ေပ်ာ္တဲ့သူ ဤဇဗၺဴတခြင္မွာ ယွဥ္မဲ႔သူ ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကႀကီးကံက ႀကီးႀကီးမတင္ပဲ  ေသးေသးတင္ ေနလို႔ပဲလားမသိ ကံဆိုးေနရျပန္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေအာင္ၿပီးေနာက္မွာပဲ တကၠသိုလ္က မူ၀ါဒေတြ ေျပာင္းပစ္လုိက္ျပန္တယ္။ ေန႔ေက်ာင္းတက္ ေဒးလ္ သမားေတြကိုပဲ မာစတာ တက္ခြင့္ ေပးျပန္ေတာ့မယ္တဲ့။ ကဲဗ်ာ…ဘယ္ေလာက္ ကံဆိုး လိုက္သလဲ။

ဒီလိုမ်ဳိး ကံဆိုးမႈေတြကို ရင္ဆိုင္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ ၾကည့္မိလာတယ္။ ဒီလိုျဖစ္တာေတြဟာ ဘာအတြက္ေၾကာင့္လဲ? ကၽြန္ေတာ္ စာေတြ ပိုဖတ္လာတယ္။ ပိုၿပီးေတာ့လည္း စဥ္းစားလာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေတြ႕လိုက္တာ တခုကေတာ့ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား ေနာက္ဆံုးေတာ့ စစ္အစိုးရက တခ်က္ေလာက္ မူဝါဒ ျပဳျပင္ကစားလိုက္ရင္ လူငယ္ေတြ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အကုန္ေပ်ာက္သြား ႏုိင္ပါလား ? ဆိုၿပီး အသိတခု ရလာခဲ့တယ္။ ဒါက တေယာက္တည္း ခံစားခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါ။ ဒီလိုမ်ဳိး အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးကို ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အနာဂတ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေလာက္ေတာင္ ခံစားေနရမယ္ဆိုတာ ေတြးသာ ၾကည့္လိုက္ပါေတာ့။ ဒါနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာကို ပိုလို႔ေတာင္ စိတ္၀င္စားလာသလို ပိုၿပီးေတာ့ ေလ့လာ မွတ္သားေနခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ ျပည္သူ႔အေရးလို႔ သိလာရေတာ႔ …..။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ မိုးဦးက် ဗြက္ေပါက္သလို ဗံုးကြဲမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေရး စိတ္ဓာတ္ျပင္းရွရွ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္နဲ႔လည္း အေခ်အတင္ တခုတ္တရ ျငင္းခုန္ဖူးတယ္၊ သူက ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လို တေယာက္ေကာင္းနဲ႔ တိုက္ခ်င္တာမ်ဳိးကို ပိုၿပီး အားသန္တယ္။ ဒီလို လုပ္တာက စစ္အစိုးရကို ႏုိင္တဲ့ေနရာက တိုက္ခိုက္တာပဲလို႔ သူ႔အျမင္ ဗ်ဴဟာ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ စတင္ အျငင္းပြားဖြယ္ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အခုလို ဗံုးခြဲတဲ့အတြက္ ဘယ္သူေတြ ထိခိုက္သြားလဲ? အစိုးရက တျပားတခ်ပ္မွ တိုက္ရိုက္ မထိခိုက္ႏိုင္ဘူး။ တကယ္တမ္း ထပ္တိုက္ ဆံုးး႐ႈံးခဲ့ရတာက ငါတုိ႔ ျပည္သူေတြပဲ။ ငါကေတာ့ ျပည္သူေတြ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီး ခ်င္႔ခ်ိန္ လုပ္ၾကေစခ်င္တယ္ လို႔ ေျပာျဖစ္တယ္၊ အစိုးရ ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ ေနတာ စိတ္မ၀င္စားဖူး၊ ျပည္သူေတြ ထိခိုက္မွာေတာ့ ငါလက္မခံႏုိင္ဘူး။ အခု ထိခိုက္ေသဆံုးသြားတဲ့ သူေတြထဲမွာ စစ္အစိုးရဘက္က ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ပါသလဲကြာ။ အားလံုး ငါတို႔ ျပည္သူေတြခ်ည္းပဲ။ ဒီေတာ့ ငါကေတာ႔ သူ ဒီလို အၾကမ္းဖက္လို႔ ကိုယ္ အၾကမ္းဖက္လုပ္ျခင္းမ်ဳိး ကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ႏုိင္ငံေရးထဲ မစြက္ ေစခ်င္သလို အားလည္းမေပးဘူး လို႔ အျမင္ေတြ ခ်ေျပာမိတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အေပါင္းအသင္းေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးမွ ႏုိင္ငံေရး ဆိုတဲ့ လူေတြ၊ ပညာတတ္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ ပါ၀င္လာခဲ့တယ္။ ဒါမ်ဳိးဆိုတာကလည္း အာဏာရွင္ႏိုင္ငံမွာ သပ္သပ္စိတ္၀င္စားမွ ျဖစ္တဲ႔ အလုပ္မ်ဳိးေလ … ဟုတ္စ၊ ဒီေတာ့ ခိုးစားတဲ႔ အသီး ပိုခ်ဳိသလို တားျမစ္ထားတဲ႔ သစ္သီး ႏုိင္ငံေရးကို ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္၀င္စားလာတယ္။ အေျခခံ ဥပေဒမူၾကမ္းကို နဂိုရ္က ဘာမွန္းေတာင္ မသိခဲ့တဲ့လူ ဒီစာေတြကို ဖတ္မွတ္ ေလ့လာ မွတ္သားလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အာဏာရွင္ ႏြံတြင္းမွာ ဆုိတာကလည္း သိတဲ့အတုိင္းေလ။ တကယ့္ စာေကာင္း ေပေကာင္းေတြကို ဖတ္ရဖို႔ဆိုတာ ေနာက္ ဘုရားပြင္႔မွာကို ေစာင္႔ရသလို ေ၀လာေ၀းေပါ့။ ခြင္႔ျပဳၿပီးသား အခ်ဳိ႕ မလြတ္မကင္း စာေတြေတာင္ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္နဲ႔ ေလ့လာမွတ္သားရတာ သူ႔ဟာနဲ႔ သူေတာ႔ ထုသားေပသားက်လို႔။

ဒီလိုနဲ႔ အသိကို ခ်င္႔ခ်ိန္ႏိုင္ၿပီလို႔ ေျပာႏိုင္တဲ႔ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ေပါ့။ ဒီကာလမွာ သင္တန္းတခု တက္ေနတဲ့အခ်ိန္။ အဲဒီ့သင္တန္းက အရမ္းစိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းတဲ႔ လူေတြအေၾကာင္း၊ ပညာရပ္ဆိုင္ရာေတြ အေၾကာင္းကို ေလ႔လာေနစဥ္မို႔ အထူးအမွတ္ရစရာ တခုအျဖစ္ မွတ္ေက်ာက္ျပဳမိတယ္၊ အဲဒါကေတာ့ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလ ေရႊဝါေရာင္လႊမ္းတဲ႔ သံဃာ့လႈပ္ရွားမႈ ဆိုတာပဲ။ သင္တန္းၿပီးခါနီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္ အလိုမွာေပါ့။ သံဃာေတာ္ေတြ စၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တာကို သိေပမယ့္ ဒီေလာက္အထိ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔လည္း တခါသားမွ စိုးစဥ္း မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဘူးေလ။ သံဃာေတာ္ဆိုတာက ဘုရားရဲ႕ သားေတာ္ကို။ ဒါေပမဲ့ စျဖစ္ၿပီး ၂ ရက္ေျမာက္ေန႔ သင္တန္းအခ်ိန္ တခုမွာ ငွက္ဆိုးထိုးသံလို ေသနတ္ေဖါက္သံကို စၿပီး ၾကားလိုက္ရတယ္။ အရမ္းတုန္ လႈပ္သြားတယ္။ မျဖစ္တန္ရာေပါ႔။

ဦးေလးေတြ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၉ႏွစ္မွာ ဒီၿမိဳ႔ျပ ေသနတ္သံေအာက္မွာပဲ ဇီဝိန္ ခ်ဳပ္ခဲ႔ၾကတာကိုး။ ေသနတ္သံေၾကာင့္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေနတဲ့ သင္တန္းေဖာ္ ညီမေတြကို အားေပး ႏွစ္သိမ့္ေနခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း အရမ္းတုန္လႈပ္ ေနခဲ့မိတယ္။ ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့ ညီမငယ္ေတြကို ေနရပ္ျပန္ပို႔ဖို႔ လုပ္ေနရင္းက ဘယ္အခ်ိန္ ကိုယ့္စီကို ေသနတ္က်ည္ဆံ လာမွန္မလဲဆိုတာကို စိုးရိမ္ေနခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ့ေန႔မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္တန္းပိတ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း စက္တင္ဘာ သံဃာ့ေတာ္လွန္ေရးမွာ က်ဳပ္လဲ သာမန္လူတေယာက္ အေနနဲ႔ တတပ္တအားေပါ႔ မဟုတ္လား?။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔ကေပါ့။ သူငယ္ခ်င္း နဲ႔ စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းကို ပါ၀င္ခ်ိန္ေပါ့။  ဂ်ပန္ႀကီး က်သြားတဲ့ ဆူးေလမီးပြိဳင့္မွာ တခါ၊ ပန္းဆိုးတန္း ဂံုးတံတားေပၚမွာ တခါ တရက္တည္းနဲ႔ ေသနတ္ႏွစ္ႀကိမ္ လွမ္းပစ္ ခံခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကံေကာင္း ေထာက္မစြာနဲ႔ ဒီေန႔အထိ အသက္ရွင္ခဲ့တယ္။ ၈၈ အေရးအခင္းတုန္းက ဦးေလးေတြ အသက္ေသခဲ့ေပမယ့္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာေတာ့  လြတ္ေျမာက္ခဲ့တယ္။ ဦးေလးေတြနဲ႔ မတူတာကေတာ့  ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္တာ မဟုတ္ဘဲ ျပည္သူ႔အတြက္ ပတ္သက္မိေနခဲ့တယ္ ဆိုတာပဲ။

စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းကလည္း ပခုကၠဴသံဃာေတာ္ေတြက စခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္း ျပည္သူေတြရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ သြားခဲ့တဲ့ လမ္းတခုပါေပပဲေလ။ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ေကာင္းခဲ့တာ တခုကေတာ့ မေအာင္ျမင္ခဲ့ျခင္းပဲ။ စစ္အစိုးရရဲ႕ လက္နက္အားကိုး ဖိႏွိပ္မႈေအာက္မွာ လူမေျပာနဲ႔ သံဃာေတာ္ေတြပါ ေသြးေျမက်ခဲ့ရတယ္။ လူမဆန္တဲ့ လုပ္ရပ္ကို ႐ႈတ္ခ်ခဲ့တယ္။ အစကေတာ့ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ စတင္ခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ သူလွ်ဳိေတြ ပါ၀င္လာသလို ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕ ေတြလည္း ပါ၀င္လာခဲ့တယ္။ ဒီလို ပါ၀င္လာၿပီး ေနာက္မွာေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးဟာ ေသြးေျမက်ျခင္းနဲ႔သာ အဆံုးသတ္ခဲ့ရတယ္။ သံဃာ့အေရး၊ ျပည္သူ႕အေရးကို လုပ္ေနခ်ိန္မွာ ေသြးထိုးမႈေတြေၾကာင့္ အေရးေတာ္ပံု က်ဆံုးခဲ့ရတယ္။ ဒီလို ေျပာလုိက္ျခင္းဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ထိုးႏွက္ ပုတ္ခတ္ျခင္းလည္း အလ်င္းမရွိပါ။

မိတ္ေဆြေတြထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕ အစည္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ဆက္ႏႊယ္ ေနတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္၊ သူတုိ႔က သူတို႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ ပါ၀င္ဖို႔ ဆြဲေဆာင္ေပမဲ႔ မိမိ ခံယူခ်က္နဲ႔ ဘယ္အေကြ႔မွာ ဘာတက္နဲ႔ ေလွာ္ရမွာကို အသိခ်ပ္ၿပီး ေရွ႕ဆက္ခဲ့တယ္။ အားေပးခဲ့တယ္။ လုပ္ရပ္ေတြ မွန္ကန္တယ္လို႔ ထင္ျမင္ခဲ့တဲ့ အတြက္ပဲ။ တူခ်င္ရင္လည္း တူမယ္၊ မတူခ်င္ရင္လည္း မတူဘူးေပါ့။ ဒါကေတာ့ ႀကိဳက္သလို သေဘာထားကြဲလြဲခြင့္ရွိတဲ့ အရာပဲ။ လူတုိင္းက ကိုယ္မွန္တယ္ထင္တဲ့အတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့ သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ အစိုးရကို မေကာင္းဘူး မေျပာခ်င္သလို ဒီမိုကေရစီအေရး လုပ္တဲ့သူေတြကိုလည္း အၿမဲတမ္း ေကာင္းတယ္လုိ႔ အားမေပးခဲ့ခ်င္ဘူး။ အခု ေနာက္ပိုင္း ေခတ္စားလာတဲ့ တတိယ အဖြဲ႕အစည္းလို ဟာမ်ဳိးကို အားေပးတယ္။ ျဖစ္ေစခ်င္တာက ဘယ္သူေတြ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ျပည္သူကိုသာ ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ျပည္သူဆိုတာက တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေရးပါတဲ့ လူတန္းစားေတြဆိုတာကို အာဏာရွင္ကို သိေစခ်င္ခဲ့တယ္။

တိုင္းျပည္ တုိးတက္ဖို႔အတြက္ ပညာအေရးႀကီးတယ္ဆုိတာ သိတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ပညာေတြ သင္ယူခဲ့တယ္။ စာေတြ ဖတ္ခဲ့တယ္။ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒီလိုပဲ လက္နက္ကိုင္မွ ရမယ္ဆိုတာ သိလာေတာ့လည္း စစ္ပညာကို အနစ္နာခံသင္ယူတယ္။ ပင္ပန္းခံတယ္။ ႀကိဳးစားတယ္။ သူ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ျဖစ္လာေတာ့လည္း ျပည္သူ႔အေရးအတြက္ တစိုက္မတ္မတ္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ျပည္သူ႕ အက်ဳိးအတြက္ကိုသာ ဦးတည္ခဲ့တယ္။ ျပည္သူ႔ဆီက အခြင့္အေရးတခုမွ ရမယူခဲ့ဘူး။ ဒါေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နမူနာေကာင္းေတြေပါ့။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းစဥ္ကို သေဘာက်တယ္။ မလုပ္သင့္တာကို မလုပ္ခဲ့သလို လုပ္သင့္တာကိုလည္း ေဇာက္ခ် လုပ္ခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လုပ္ခဲ့တဲ့ပံုစံကို ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ မရႏုိင္တာကို ေတာင္းမယူခဲ့ဘူး။ ဘယ္လို ရမလဲဆိုတာကိုသာ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ တတြတ္တြတ္နဲ႔ ေတာင္းေနလို႔မရတဲ့ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးကို လက္နက္ကိုင္ၿပီး ေတာင္းယူခဲ့တယ္။ တိုင္းရင္းသားအားလံုး ပါရမယ္ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္ေတြရဲ႕ ညစ္တဲ႔စကားကို ပင္လံုစာခ်ဳပ္နဲ႔ သက္ေသထူျပခဲ့တယ္။ မရတာကို မေတာင္းဘဲ ရႏုိင္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါေတြဟာ တကယ္ေတာ့ နမူနာေကာင္းေတြပါပဲ။

ဆိုလိုတာက လက္နက္ကိုင္ၿပီး ဒီမိုကေရစီေတာင္းဖို႔လည္း မဟုတ္သလို ႏွစ္ရွည္လမ်ား ၾကာျမင့္ၿပီျဖစ္တဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကေကာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ေျပလည္ႏုိင္မလဲဆုိတာကို ျပန္လည္ ခ်ိန္ထိုး ဆန္းစစ္ၾကည့္ေနတာ ပါပဲ။ ဒီကေန႔ ျမန္မာျပည္ကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ ဗမာလူမ်ဳိးတင္မက လူမ်ဳိးတုိင္း စစ္အစိုးရရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈကို ခံေနရတယ္။ ဒီ့အတြက္လည္း လုပ္တဲ့လူေတြက လုပ္ေနၾကသလို ထုိင္ၾကည့္ေနတဲ့ လူေတြကလည္း ထုိင္ၾကည့္ ဘုေတာေနတုန္းပါပဲ။ ဒါကေတာ့ ေနရာတိုင္း၊ ေခတ္တုိင္း၊ အေျခအေနတုိင္းမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာပါပဲ အဓိက ကေတာ့ ကိုယ္ ဘာလုပ္ႏိုင္မလဲ ? ဆိုတာက ဒီေန႔လို ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ပိုၿပီးေတာ့ အေရးႀကီးလာပါၿပီ။ မျဖစ္ႏုိင္တာ တခုကို ထိုင္လုပ္ေန႐ံုနဲ႔ စစ္အစိုးရ ေျပာေျပာေနတဲ့ ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေသာ ႏုိင္ငံေတာ္သစ္ကို ေရာက္ရွိလာမွာ မဟုတ္သလို ဒီမိုသမားေတြ ေျပာေနတဲ့ ပါတီစံု ဒီမိုကေရစီစနစ္ ဆိုတာကလည္း အိပ္မက္လိုပဲ ေဝဝါးေနၾကရဦးမွာပါ၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာကို တြက္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ဂ်ီအိုေပၚလတစ္လို႔ေခၚတဲ့ ပထ၀ီႏုိင္ငံေရးက တေၾကာင္း တပါဒ ပါ၀င္ေနတာရယ္ပါပဲ။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္ျခင္းနဲ႔ ေရခံေျမခံေကာင္းျခင္းက ဘယ္သို႔ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားက အေရးယူမႈေတြ ျပဳပါေစ အေရးမစိုက္ဘဲ ေနႏုိင္တဲ့ အေနအထားပါ။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ႏုိင္ငံတကာ အစုိးရေတြက စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈေတြ ဘယ္ေလာက္ပင္လုပ္ေနပါေစ ျမန္မာျပည္ကို အားထားေနရတဲ့ တျခားေသာ အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံေတြကေတာ့ မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္နဲ႔ ကိုယ့္အက်ဳိးစီးပြားကိုသာ ထည့္တြက္ၿပီး ျမန္မာျပည္အစိုးရနဲ႔ ေရႊလက္ တြဲေနဦးမွာပါပဲ။ ဒါဟာ ျမန္မာျပည္အစိုးရ ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ဒီအခ်ိန္ထိ သက္ဆိုးရွည္ေနရလဲ ဆိုတာကို ေျပာျပျခင္းပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္၀ျခင္းက စစ္အစိုးရအတြက္ တဖက္တလမ္းကေန အေထာက္အကူ ျပဳေနျခင္းဆိုတာပါ။

ထို႔အတူပဲ ႏုိင္ငံတကာမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရွားသူေတြကို ၾကည့္မယ္ဆုိရင္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံထဲ ျပန္၀င္ဖို႔ေတာင္ ခက္ခဲေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ သူတို႔ဘ၀ေတြ ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ သာလွ်င္ ပိုၿပီး အာ႐ံုစိုက္ေနၾကသူေတြမို႔ ဒီမိုသမားေတြဘက္က တခုခု လႈပ္ရွားလိုက္တိုင္း ျမန္မာျပည္စစ္အစိုးရမွာ ထိခိုက္သြားျခင္း၊ နစ္နာသြားျခင္းက အလ်ဥ္းမရွိခဲ့ေပ။ ျဖစ္ခ်င္းျဖစ္ ဒီမိုသမားေတြမွာသာ နစ္နာမႈ တစံုတရာေတြ ျဖစ္သြားခဲ့တာေတြကို ေတြ႕လာရတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ နဂိုရ္က လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေနတဲ့သူေတြဟာ ပံုစံေျပာင္းလာတဲ့ ဒီေန႔လိုေခတ္ႀကီးမွာ အၾကမ္းဖက္မႈကို အားမေပးလိုေတာ့တဲ့ ႏုိင္ငံတကာ အဝန္းအဝိုင္းက အကူအညီေတြ ရပ္ဆိုင္းလို႔ လာေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင္႔ အၾကမ္း ဖက္မလား အႏု ဖက္မလား? ေရြးခ်ယ္ခြင္႔ေတြ ျဖစ္လာရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ စိတ္၀င္စားမိတာထဲက ျပန္႔က်ဲေနတဲ႔ ျပည္သူေတြ ပါပဲ။ ျမန္မာျပည္တြင္းက ျပည္သူေတြက စစ္အစိုးရရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈကို ခံေနရခ်ိန္မွာပဲ တုိင္းတပါးေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြလည္း သူတပါးေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈေတြကို ခံစား ေနရပါတယ္။ ဥပမာ … အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ဖိႏွိပ္ခံေနရသလဲ ဆိုရင္ ပြစိထေနတဲ႔ အင္တာနက္ သတင္းေတြမွာ တက္ၿပီး ေလ့လာႏုိင္သလို ယေန႔ေနာက္ပိုင္း နာမည္ႀကီးလာတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြေပၚမွာလည္း သိႏုိင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ျပည္သူေတြက အားလံုးရဲ႕ ခံဖက္ခ်ည္းပဲလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဓိက အေနနဲ႔ကေတာ့ စစ္အစိုးရ အေျခအေနေၾကာင္႔ ခြင္႔သာခိုက္ ဖိႏွိပ္ျခင္းက ပိုမ်ားတယ္လုိ႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

ျပည္သူေတြ ဘာလို႔ အခုလိုမ်ဳိး ဒုကၡဆင္းရဲ ေရာက္ေနရတာလဲ? ဘယ္သူ႕ေၾကာင့္လဲ လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေမးခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒါကို လူတုိင္း သိေနမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အၿမဲတမ္းစဥ္းစားတာ တခုရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သာ တန္ခိုးရွင္တေယာက္ဆုိရင္ ျမန္မာျပည္ကို ဒီမိုကေရစီမေပးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေပးခ်င္တာက ျပည္သူေတြ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာနဲ႔ ဘ၀ကို ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္တဲ့ အင္အားေတြပဲ။

တေန႔လုပ္မွ တေန႔စားေနရတဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြ အတြက္ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီမိုကေရစီ ရခဲ့ရင္ေတာင္ အဆင္သင္႔ မျဖစ္ေသးတာမို႔ ဒီမိုကေရစီ မေပးလိုေသးဘူး။ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ အရသာကို သိဖို႔ ေနေနသာသာ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာကိုေတာင္ ဘာမွန္းမသိေသးတဲ့ ျပည္သူေတြကို ဒီမိုကေရစီ ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ မလုိလားအပ္တ႔ဲ ကိစၥေတြပင္ ျဖစ္လာႏုိင္တယ္ေလ။ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ လူမ်ဳိးေပါင္းစံုကို ၾကည့္လုိက္မယ္ဆိုရင္ ေခတ္ပညာတတ္နဲ႔ လူရည္အလည္ဆံုး ေတြကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးေတြမွာ ေနထုိင္ေနတဲ့ လူေလာက္သာ ရွိပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ ေတာင္တန္း ေဒသေတြမွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့၊ ေခတ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ပ်က္ေနတဲ့ လူမ်ဳိးစုေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒီလိုမတူညီတဲ့ လူေတြၾကားထဲက ဒီမိုကေရစီဆိုတဲ့ အရာကို ပစ္ခ်ေပးလိုက္မယ္ဆုိရင္ မလုိလားအပ္တဲ့ ျပႆနာေတြက ျဖစ္ကို ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။ နဂိုရ္ ကမွ လူမ်ဳိးႀကီး ၀ါဒရယ္လုိ႔ ႏွဖူးစီး ေခါင္းစဥ္တပ္ခံထားရတဲ့ ဗမာလူမ်ဳိးေတြနဲ႔ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေတြၾကား အာဃာတေတြ ပိုလို႔ေတာင္ ျဖစ္လာႏုိင္တယ္ေလ။

ျမန္မာျပည္ကို ဒီမိုကေရစီ ေပးမယ္ဆုိရင္ လူသားအားလံုး တန္းတူအခြင့္အေရး ရဖို႔ထက္ အဓိကအက်ဆံုး တခုလုိ႔ ထင္တာကေတာ့ လူတုိင္း တန္းတူ သိရွိနားလည္ႏိုင္ေရးက ပိုၿပီး အခရာက်ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိး အခ်င္းခ်င္းၾကားထဲမွာေတာင္ သေဘာထားကြဲလြဲမႈေတြ ရွိေနတဲ့ အခုလုိအခ်ိန္မွာ ဒီမုိကေရစီက အဓိက မက်ဘူးလို႔ထင္တယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘ၀ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးကသာလွ်င္ အဓိက က်တာပါ။ မိမိရဲ႕ ေဒသေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာၿပီး အသိၪာဏ္ေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာမွသာလွ်င္ ဒီမိုကေရစီဆုိတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ဦးတည္ႏုိင္မွာပါ။ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီကို ေတာင္းလာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္လာၿပီျဖစ္သလို လမ္းျပေျမပံု ၇ ခ်က္နဲ႔ ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေနတဲ့ စစ္အစိုးရ လက္ထက္မွာလည္း ျပည္သူေတြ လိုအပ္ေနတဲ႔ ဒီမိုကေရစီ သ႑ာန္ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး …မလြမ္းေလာက္တဲ႔ မိတ္ေဆြ ေပါ႔ ဟုတ္ဖူးလား?။

(လူထုအသံတြင္ ေဖာ္ျပထားၿပီး ျဖစ္ပါသည္၊)

အခ်စ္ဆိုုတာကိုု ခံစားတတ္စ ကေလးတစ္ေယာက္လိုု ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုုးသားေတြ ႏူးည့ံခဲ့တယ္။ လူတုုိင္းကိုု ခပ္မာမာဆက္ဆံတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ႏွစ္ရွည္လမ်ား တြဲလာခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကိုုယ္တုုိင္က “ေအ၀မ္း….မင္းေျပာင္းလဲသြားတယ္ေနာ္”တဲ့။ ဟုုတ္တယ္။  “မ”ရယ္ ကၽြန္ေတာ္ “မ”နဲ႔ေတြ႕ၿပီးေနာက္ပိုုင္း အရမ္းကိုု ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ဂ်စ္တီးဂ်စ္ကန္ ကေလးမက် လူႀကီးမက်ပံုုစံကေလးကေန တစ္စထက္ တစ္စ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။

ႏူးည့ံျခင္းဆုုိတာဟာ မလိုုအပ္ဘူးလိုု႔ထင္ခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ္ ႏူးညံ့ျခင္းဆုုိတာကိုု “မ”ရဲ႕ အခ်စ္နဲ႔ေတြ႕ေတာ့မွ အေရးႀကီးမွန္း သိလာခဲ့တယ္။ သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္ “မ”ရယ္။ ဒါေတြကိုု “မ”ကေတာ့ သိမယ္မထင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ေျပာင္းလဲသြားတယ္ဆိုုတာကိုု ကၽြန္ေတာ္ကလြဲရင္ ဘယ္သူက ပိုုသိႏုုိင္မွာတုုန္း။
ဒီလိုုနဲ႔ ခ်စ္သက္တမ္းေလး ဘယ္ႏွစ္ရက္မွ မရခင္မွာပဲ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုုက “မ”နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကြဲကြာဖိုု႔ ဖန္လာျပန္တယ္ေနာ္။ “မ”နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခ်စ္သူျဖစ္အထိမ္းအမွတ္ပြဲေလးကိုု ကၽြန္ေတာ့္အခန္းမွာ က်င္းပႏုုိင္ခဲ့တယ္။ ထမင္းဟင္းခ်က္ရမွာ သိပ္ပ်င္းတဲ့ကၽြန္ေတာ္ “မ”နဲ႔ ေရႊလက္တြဲရတာကိုု အေပ်ာ္လြန္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကိုု ထမင္းဖိတ္ေကၽြးၿပီး ၾကြားလံုုးထုုတ္ခဲ့တာေပါ့။ မနက္အေစာႀကီးထၿပီး ႐ႈပ္ပြေနတဲ့အခန္းကိုု ထရွင္း၊ “မ”တစ္ေယာက္ အိပ္ရာကိုု ႏိုးေသးရဲ႕လားဆိုုၿပီး ဖုန္းးဆက္နဲ႔ အလုုပ္ကိုု ႐ႈပ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ “မ”လာမယ္ဆုုိတာကိုုသိေတာ့ အေဆာင္ေရွ႕ကေန သြားႀကိဳနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အလုုပ္ေတြ မ်ားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပ်ာ္ကိုု ကၽြန္ေတာ္ မထိန္းသိ္မ္းႏိုုင္ခဲ့ဘူးဗ်ာ။

“မ”ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ “မ”ရယ္၊ အစ္ကိုုတစ္ေယာက္ရယ္ တက္စကိုုလိုုတက္ခ္ကိုု ေစ်း၀ယ္ထြက္ခဲ့တယ္ေနာ္။ တက္စကိုုထဲမွာ ေစ်း၀ယ္ေတာ့လဲ ျခင္းေတာင္းေလးကိုု ဆြဲလိုု႔ “မ”ေနာက္က တေကာက္ေကာက္လုုိက္ခဲ့ရတာကိုု ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့မိတယ္။ တကယ့္အိမ္ရွင္မႀကီးတစ္ေယာက္လိုု စဥ္းစားလိုုက္ ၀ယ္လိုုက္လုုပ္ေနတဲ့ “မ”ကိုု ၾကည့္ရင္း ဒီအေျခအေနေလးကိုု ထာ၀ရပိုုင္ဆုုိင္ရပါေစလိုု႔ ဆုုေတာင္းေနခဲ့တယ္။

၀ယ္တာေတြမ်ားၿပီး ျခင္းေတာင္းႀကီးေလးလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ၾကည့္ၿပီး ၀ိုုင္းဆြဲေပးမယ္ဆိုုၿပီး ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံခဲ့ဘူး။ ဒါကိုုလည္း ကေလးေလး တစ္ေယာက္လို စိတ္ေကာက္ခ်င္တဲ့ “မ”က တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အသည္းအသက္ပဲ။ “မ”ပင္ပန္းမွာကိုု စိုုးရိမ္လိုု႔ပါလိုု႔ ျပန္ေျပာျပေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္လိုု ကၽြန္ေတာ့္လက္ေမာင္းေလးကိုုတြဲလိုု႔ေပါ့။

ေစ်း၀ယ္ၿပီး ပိုုက္ဆံရွင္းေတာ့ “မ”က တခ်ဳိ႕ဟာေတြ ထပ္၀ယ္ျပန္တယ္။ ဘာေတြလဲလိုု႔ စပ္စုုလိုုက္ေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္တဲ့။ ပူရွိန္းငံုုျပားေလးေလ။

“ကေလးေလးရယ္…ေဆးလိပ္နဲ႔ အရက္ကိုု ေလွ်ာ့ေသာက္ပါေနာ္။ “မ”နဲ႔ ကေလးေလး ေသတဲ့အထိ အတူတူေနခ်င္တယ္။ ကေလးေလး ဒီလိုုဆက္လုုပ္ေနရင္ “မ”တိုု႔ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ဘယ္လုုိေနၾကမလဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု စိတ္ပူစြာနဲ႔ ေျပာေနတဲ့ “မ”မ်က္၀န္းမွာ ေနာက္ျဖစ္လာမယ့္ အနာဂတ္ေတြအတြက္ စုုိးရိမ္ေနပံုုပဲ။

“မ”ရယ္

“မ”ကိုု သနားလိုုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ခ်စ္ျပေနပံုုမ်ား။ ကၽြန္ေတာ္က ခ်က္ခ်င္းေတာ့ မေသာက္ဘဲ မေနပါရေစနဲ႔ “မ”ရယ္ဆိုုေတာ့ စိတ္ကေလး နည္းနည္းေအးသြားတဲ့ပံုုနဲ႔ ၿပံဳးၿပံဳးေလးေမာ့ၾကည့္လာတဲ့ “မ”ရဲ႕အၾကည့္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စိတ္ေတြ အရည္ေပ်ာ္ခဲ့ရတယ္။ “မ” ဒီေလာက္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚခ်စ္ရသလားဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း “မ”ကိုု တကယ္ခ်စ္ခဲ့မိတာပါ။ ဒါကိုု တကယ္လည္း ၀န္ခံရဲပါတယ္။

တက္စကိုုကထြက္ျပန္ေတာ့လည္း “မ” ကၽြန္ေတာ့္ကိုု စိတ္ေကာက္ခဲ့ျပန္တယ္ေနာ္။ အထုုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ကူသယ္ေပးမယ္လုုိ႔ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေပးမသယ္ခဲ့ျပန္ဘူး။ ဒါကိုု “မ”က စကားနာထိုုးျပန္ေသးတယ္။

“ဘာလဲ မင္းက လူတန္းစားခြဲတာလားတဲ့”

ကဲ …ဘယ္လိုုရွင္းျပရမလဲဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုုး လက္ထဲက အထုုပ္တစ္ထုုပ္ကိုု ေပးလိုုက္ေတာ့မွပဲ “မ” မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးေလးျပန္ျမင္လာၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု “ကေလးေလး ပင္ပန္းမွာစိုုးလိုု႔ပါကြာ”တဲ့။ ခ်စ္တတ္လိုုက္တာ “မ”ရယ္။ အထုုပ္ေတြ အပိုုးေတြ ျပန္လာရင္း အတူပါလာတဲ့ အစ္ကိုု ကိုု တစ္လမ္းလံုုး ေနာက္လာခဲ့တယ္ေလ။ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က သူမ်ားကိုု လိုုက္ေနာက္တာ ျမင္ေတာ့ “မ”က တားခဲ့တယ္။ ဘာလိုု႔ လူႀကီးေတြကိုု ေနာက္ေနတာလဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီေန႔က တကယ္ေပ်ာ္ေနတာပါ။

အခန္းျပန္ေရာက္လာတဲ့ ခ်က္စရာအိုုးခြက္ပန္းကန္နည္းပါးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ သြားၿပီး အိုုးေတြ ခြက္ေတြ သယ္ခဲ့ရျပန္တယ္။ ဟင္းခ်က္ဖိုု႔အတြက္ အတူတူ ၾကက္သြန္ခြာ၊ အာလူးခြာနဲ႔ လူက အလုုပ္ေတြ ႐ႈပ္ေနေပမယ့္ “မ” ကိုု စေနာက္ေနခဲ့မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာ အေနခက္ေနမွာစိုုးတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ “မ”ကိုု တစ္ခ်ိန္လံုုး ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။

ပန္းကန္စင္မွာ ၾကက္သြန္ေတြ ခြာေနတဲ့ “မ”ကိုု ပင္ပန္းေနလားဆိုုေတာ့ အသာေလး ျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္း “အင္း…တဲ့” ။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းသနားသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမွန္းသိေတာ့မွ ဘာလိုု႔ပင္ပန္းရမွာလဲ ေယာက်္ားရယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းအံ့ၾသသြားသလိုု ဘာေျပာလိုု႔ေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားတယ္။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု “မ”က ၿပံဳးၾကည့္ရင္း ေျခဖ်ားေလးေထာက္လုုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ နဖူးကိုု အသာေလးနမ္းလိုုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆက္လုုပ္လိုု႔ လုုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ဖုန္းထဲမွာ မ်က္စိေလးကိုု အသာေလးမွိတ္ထားဆိုုၿပီး ခိုုးခိုုးနမ္းေနတတ္တဲ့ “မ” တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ သက္ေသျပခဲ့တယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ ထပ္ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုုိ႔ လုုပ္ရတာ နည္းနည္းသက္သာသြားသလိုု ကၽြန္ေတာ့္အခန္းကလည္း သူတိုု႔သယ္လာတဲ့ ေဆာင္းေဘာက္ခ္ေတြနဲ႔ ပါတီအငယ္စားေလးလုုိ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ ၾကက္သြန္ေထာင္းရင္း မ်က္ရည္က်ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ၾကည့္ၿပီး တခစ္ခစ္ရယ္ေနတဲ့ “မ”ရဲ႕ အသံေလးက သီခ်င္းသံေတြနဲ႔ ဆူညံေနတဲ့အခန္းေလးထဲမွာ ဆည္းလည္းသံေလးလိုုပါပဲ။ အာလူးခြာေနတုုန္း “မ”ကိုု ဖက္ထားေပးပါလားဆိုုၿပီး ေျပာေတာ့ “မ”ကိုု အသာအယာဖက္ထားလိုုက္မိတယ္။ ဒီလိုုအခ်ိန္ေလးကိုု အၿမဲတမ္းပိုုင္ဆုုိင္ခ်င္တယ္လိုု႔ေျပာေတာ့ “မ”က “အင္း”တဲ့။

“မ”လည္း မင္းနဲ႔အတူတူပါပဲ။ ပန္းကန္စင္မွာ အာလူးခြာရင္း ၾကာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကိုု အစ္ကိုုေတြက မ်က္စိေနာက္သလိုုလိုုနဲ႔ လွမ္းေနာက္ၾကေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အစ္ကိုုေတြကိုု ျပန္ေနာက္ေတာ့ ရွက္ကိုုးရွက္ကန္းနဲ႔ “မ”ရဲ႕ပံုုေလးက မ်က္စိထဲက ထြက္ကိုု မထြက္ေတာ့ဘူး။ အစ္ကိုုေတြက ဟင္းခ်က္ေတာ့ ၀ရံတာကိုု ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ “မ”နဲ႔ အတူတူထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ “မ”လက္ထဲက အမ္ပီသရီးေလးကိုုင္လိုု႔ေပါ့။ အာဇာနည္သီခ်င္းေလးကိုု ဖြင့္ထားၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ဖက္ နားေထာင္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ပုခံုုးေလးေပၚ အသာအယာေခါင္းတင္ၿပီး “မ”က သီခ်င္းေလးနားေထာင္လုုိ႔ေပါ့။

“မ”ကိုု ကၽြန္ေတာ္ စကားတိုုးတုိးေလး တစ္ခြန္း ကပ္ေျပာလိုုက္မိတယ္။

“မ” ဒီအတုုိင္းေလးပဲ အၿမဲေနခြင့္ေပးပါလုုိ႔။

ပုခံုုးေပၚ ေခါင္းမွီထားတဲ့ “မ” ေခါင္းေလးေမာ့လာရင္း “အင္း”တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္လိုုက္တာဗ်ာ။ သူတစ္ပါးႏုုိင္ငံမွာ အထီးက်န္ဆန္စြာနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲကိုု “မ”ဆိုုတဲ့ နားလည္မႈပိုုင္ရွင္ေလး ၀င္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။ အခ်စ္ရဲ႕ ႏူးညံ့ျခင္းေတြေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မာေက်ာတဲ့ အသည္းႏွလံုုးေတြ၊ စိတ္ဓာတ္ေတြ အရည္ေပ်ာ္ခဲ့ရတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြက ထမင္းခ်က္ေကၽြး႐ံုုနဲ႔ေတာ့ မေက်နပ္ဘူးေျပာၾကတာနဲ႔ ဘင္းေမာလ္တစ္လံုုး ၀ယ္ေပးလိုုက္ရတယ္။ သူတုုိ႔ေတြေသာက္ျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္ခ်င္လာတာကိုု “မ”က သိေတာ့ နည္းနည္းပဲ ေသာက္ေနာ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ နားလည္ရက္ေလျခင္းဗ်ာ။ “မ”ေျပာတဲ့အတုုိင္း ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းပဲေသာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ နည္းနည္းဆိုုမွ တကယ့္ကိုု နည္းနည္းပါ။ အရက္တစ္ခြက္ကိုု သံုုးနာရီေလာက္ၾကာေအာင္ ေသာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု သူငယ္ခ်င္းေတြက မင္း အရက္ေသာက္တာလား၊ ေရေသာက္ေနတာလားတဲ့။ မင္းက တကယ့္ကိုု ေျပာင္းလဲသြားတာပဲတဲ့။ အရင္ ေအ၀မ္းနဲ႔ တျခားစီပဲဆိုုၿပီး ၀ုုိင္းေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ မမႈခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ “မ”ကိုု သိပ္ခ်စ္တယ္ေလ။ “မ” စိတ္ခ်မ္းသာတာကိုုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေရြးခ်ယ္ခ်င္တယ္။

ထမင္းခ်က္ရင္းက “မ”ကိုု ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ပူဆာလာတယ္။ “မ”လည္း စပိုုင္ေသာက္ခ်င္တယ္တဲ့။ ကေလးေလးတို႔ေတြက ေသာက္ေနၾကေတာ့ “မ”လည္း ေသာက္ခ်င္တာေပါ့တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က မေသာက္ေစခ်င္ေပမယ့္ စပိုုင္ဆုုိတာက အနည္းငယ္ရီေ၀ေ၀ျဖစ္႐ံုုဆိုုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သြား၀ယ္ေပးခဲ့တယ္။ “မ” တစ္ေယာက္ စိတ္ခ်မ္းသာပါေစလိုု႔ရယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ အရက္တစ္ခြက္ကုုန္သြားေတာ့ “မ”က စပိုုင္ကိုု စေသာက္တယ္ေလ။ “မ”ကိုု ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနပံုုေပါက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ “မ”နားက မခြာခဲ့ဘူး။ “မ”နားက မခြာမရက္ႏုုိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု အစ္ကိုုေတာ္ေတြက စိတ္ေပါက္လာပံုုနဲ႔ တစ္ခုုၿပီး တစ္ခုု ခိုုင္းေတာ့တာပဲ။ ဒါကိုု “မ”က သိေတာ့ သနားၿပီး ရယ္ေနေလရဲ႕။ ဟင္းေတြက်က္ေတာ့ အားလံုုးစားၾကမယ္ေပါ့ဆိုုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ ထမင္း၀ိုုင္းေလးကိုု စတင္ခဲ့တာေပါ့။

“မ”ရဲ႕ ေဘးနားမွာထိုုင္လိုု႔ မနက္အေစာကတည္းက ထၿပီး အခန္းရွင္း ဘာရွင္းလုုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆာေလာင္မႈကိုုမခံႏုုိင္ေတာ့လိုု႔ ေခါင္းမေဖာ္တမ္းစားမိေတာ့တယ္။ ဆာေလာင္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု “မ”က ဂ႐ုုတစိုုက္နဲ႔ ဟင္းေတြထည့္ေပး၊ ထမင္းေတြထည့္ေပးနဲ႔ အရမ္းေပ်ာ္စရာေလးတစ္ခုုေပါ့။ ဒီလုုိခံစားမႈမ်ဳိးကိုု ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ မခံစားဖူးတာ အမွန္ပဲ။

ထမင္းစားၿပီး ကုုတင္ေပၚမွာ စုုထိုုင္လိုု႔ စကားေျပာၾကေတာ့ ေညာင္းညာေနတဲ့ “မ”က ကၽြန္ေတာ္ ပုုခံုုးေလးကိုု မွီလိုု႔ေပါ့။ တစ္ေနကုုန္ ခ်က္လိုုက္ျပဳတ္လုုိက္နဲ႔ သူ ပင္ပန္းရွာမွာေပါ့ေလဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ပုုခံုုးကိုု အသာအယာေလး ေလ်ာ့ေပးထားတာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ “မ”က ကၽြန္ေတာ့္ကိုု စကားတစ္ခြန္းဆိုုလာတယ္။ “မ” ေခါင္းကိုုက္ေနတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းစိုုးရိမ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ကုုတင္ေပၚကေန အားလံုုးဆင္းခိုုင္းၿပီး “မ”ကိုု အိပ္ေနေစခဲ့တယ္။ “မ”က ကၽြန္ေတာ့္ကိုု သူ႔အနားေခၚထားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္လက္ကေလးကိုု ကိုုင္လုုိ႔ ေမွးေနပံုုမ်ား ဘယ္လိုုေျပာရမွန္းကိုု မသိေတာ့တာပါ။ “မ” ကၽြန္ေတာ့္ကိုု အဲဒီေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုုတာကိုု သိလိုုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းၾကည္ႏူးမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကေလးကိုု အသာအယာေဆာ့ကစား ေနရင္း မ်က္စိေလး မွိတ္ထားတဲ့ “မ”ကိုု ကၽြန္ေတာ္ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။ မ်က္လႊာေလးခ်ၿပီး ေမွးေနတဲ့ “မ”ကိုု ကၽြန္ေတာ္ တိတ္တခိုုးေလးနမ္းလိုုက္ေတာ့ “မ” မ်က္လုုံးေလးဖြင့္လာၿပီး ၿပံဳးျပတယ္ေလ။ “မ”နားကိုု ကပ္လိုု႔ ဒီအတုုိင္းေလးပဲ ေနခ်င္လိုုက္တာေနာ္လိုု႔ဆိုုေတာ့ “အင္း”တဲ့။

ခ်စ္လိုုက္ရတာ “မ”ရယ္။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မခံစားဖူးတဲ့ ခံစားမႈကိုု “မ”နဲ႔ေတြ႕ေတာ့မွပဲ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကေလးကိုု ကိုုင္ရင္းက ဘ၀ၾကမ္းခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကိုု ျပန္ၾကည့္ၿပီး အသားမာတက္ေနတဲ့ လက္ကိုု ႏူးညံ့လာေအာင္ဆိုုၿပီး ေနဗီယာခရင္မ္ေလးေတြ လိမ္းေပး၊ ေနာက္ကိုုလည္း အၿမဲလိမ္းေပးမယ္ဆိုုၿပီး ၾကင္နာဟန္နဲ႔ ေျပာပံုုေလးက ဒီတစ္သက္ ျပန္ရႏုုိင္ပါေတာ့မလားဗ်ာ။ “မ”အနားမွာပဲ အျမဲေနပါရေစ…  .

“မ” နဲ႔ မခြဲမခြာ ေနပါရေစလား … ကံၾကမၼာရယ္….။

(ေလာကအလွတြင္ ေဖာ္ျပၿပီး ျဖစ္ပါသည္)

မိန္းကေလးအ၀တ္အထည္ေရာင္းတဲ့ဆုုိင္ထဲကိုု ၀င္တဲ့အခ်ိန္မွာ အေရာင္း၀န္ထမ္း ထုုိင္းမေလးေတြက ျပဴးတူးၿပဲတဲနဲ႔ၾကည့္ေတာ့ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ ရွက္ကိုုးရွက္ကန္းျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ “မ”ေဘးနားက တစ္ဖ၀ါးမခြာလိုုက္ခ်င္တဲ့စိတ္က သူ အထည္ေရြးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ တျခားထြက္မသြားဘဲ ေနခဲ့မိတယ္။ ထိုုင္းမေလးေတြကေတာ့ ၿပံဳးစိစိရယ္။ ဘယ္အထည္၀ယ္ရင္ေကာင္းမလဲဆိုုတဲ့ “မ”ရဲ႕ အသံကိုု ၾကားေတာ့ အၿမဲတမ္း အဲဒီလိုုအေမးခံခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္လာခဲ့တယ္။

တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုုယ္ ကိုုယ္၀ယ္ခ်င္တာ၀ယ္ၿပီး လူမ်ားတဲ့ စင္ထရယ္မွာ ၾကာၾကာမေနခဲ့ဘူးေပမယ့္ “မ”နဲ႔ ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ စင္ထရယ္ႀကီးကလည္း လွပေနေလရဲ႕။ လူေတြကလည္း ၿပံဳးေပ်ာ္ေနေလရဲ႕။ ဒီလိုုနဲ႔ ဆက္ေလ်ွာက္ၾကရင္းက ဖိနပ္ဆုုိင္တစ္ဆိုုင္ကိုု ၀င္ခဲ့တယ္။ အမ်ဳိးသမီးအမ်ားစုုသာ ၀င္ၾကတဲ့ ဖိနပ္ဆိုုင္ေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆက္လုုပ္လုုိ႔ လုုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကိုု ေစာင့္ဆုုိင္းရတာေလာက္ စိတ္မရွည္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အခုုေတာ့ စိတ္ရွည္တတ္လာခဲ့တယ္။

ဖိနပ္တစ္ရံခ်င္းကိုု စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ လုိက္ၾကည့္ေနတဲ့ “မ”ကိုု တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရတဲ့ ခံစားမႈကိုု ကၽြန္ေတာ္ ဘာနဲ႔မွ မလဲခ်င္ဘူး။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ အလုုပ္လုုပ္တတ္တာပဲလား၊ ဘာပဲလားေတာ့ မသိေပမယ့္ “မ” ကေတာ့ တကယ္ကိုု စိတ္ပါလက္ပါပဲ။ ဒီလိုုနဲ႔ နာရီ၀က္ေလာက္ ဖိနပ္ဆုုိင္ေရွ႕မွာ ဟုုိဘက္ေလ်ွာက္လိုုက္၊ ဒီဘက္ေလွ်ာက္လိုက္လုုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနခိုုက္ေပါ့။ “တီတီ …တီတီ…” ကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုုင္ဖုုန္းက ဖံုုးျမည္သံေလးတစ္ခုုေပၚလာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကမန္းကတန္းကိုင္လိုုက္တဲ့အခ်ိန္ ပ်ားရည္ျမစ္ေလးတစ္စင္း နားထဲ စီး၀င္လာသလိုု ခံစားလိုုက္ရတယ္။

“ကေလး…“မ”ကိုု ဖိနပ္လာေရြးေပးဦးတဲ့” ဘယ္သူမ်ားလဲလိုု႔ဆိုုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခိုုးေၾကာင္ခိုုး၀ွက္ ၾကည့္ၾကည့္ေနရတဲ့ “မ”ရယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ေနရာက ခံစားၾကည့္စမ္းပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ္လိုုက္မလဲ။ မိန္းကေလးေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ ဖိနပ္ဆုုိင္ထဲကိုု ရွက္ကိုုးရွက္ကန္းနဲ႔ ၀င္သြားတဲ့အခိုုက္ေပါ့…။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို အသာဆြဲလိုု႔ ဖိနပ္ကေလးႏွစ္ရံကိုု ထိုုးျပတယ္။ ဘယ္ဟာကိုု ႀကိဳက္သလဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ့္ကိုု မေရြးတတ္တာပါ။ ကိုုယ့္အ၀တ္အစားေတာင္ ေမေမ ၀ယ္ေပးတာ ၀တ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္။ သူမ်ားအတြက္ ေရြးေပးတဲ့အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ့္ကိုု ဂြတီးဂြက်ႏုုိင္ေတာ့တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိထဲမွာ အလွဆံုုးျဖစ္ႏုုိင္မယ္ထင္တဲ့အရာကိုုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္ေပးႏုုိင္ခဲ့တယ္။ သူ ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ကေတာ့ “မ”ကိုုယ္တုုိင္ပဲသိမယ္ ထင္တယ္ဗ်ာ။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ပစၥည္း၀ယ္ေပးေလ့မရွိ၊ ေရြးေပးေလ့မရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဒါေတြဟာ ဘ၀အမွတ္တရေတြပဲ။ ဒါေတြကိုု “မ”တစ္ေယာက္ သိခဲ့ရလားဆိုုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေမးၾကည့္ခဲ့မိဘူး။

ဒီလိုုနဲ႔ စင္ထရယ္ေရွ႕က စားေသာက္ဆုုိင္တန္းေရာက္ေတာ့ သူ႔အေပၚ ညွာတာၿပီး လမ္းေဘးမွာ မေကၽြးလိုုတဲ့စိတ္နဲ႔ ခ်င္းမုုိင္ၿမိဳ႕က ျမန္မာထမင္းဆုုိင္ေလးကိုု ေခၚသြားခဲ့တယ္။ ထမင္းဆုုိင္သြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သူ႔ကိုု ခိုုးခိုုးၾကည့္ခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ လ်င္တဲ့ “မ”ကသာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု တစ္ခ်ိန္လံုုး ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ဘာလိုု႔ စိုုက္ၾကည့္ေနတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ မေနတတ္ဘူးလုုိ႔ ေျပာေတာ့ ကေလးဆန္ဆန္နဲ႔ ျပန္ေျပာပံုုေလးက ကၽြန္ေတာ္ လံုုး၀မေမ့ေတာ့ဘူး။ “ဘာလဲ မၾကည့္ရဘူးလား။ မၾကည့္နဲ႔ဆုုိ လံုုး၀ မၾကည့္ဘူး”ဆုုိၿပီး တစ္ဘက္ကို လွည့္သြားတဲ့ “မ”ကိုု ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းခ်စ္မိသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တယ္ဆိုုတဲ့စကားကိုု ပါးစပ္က ေျပာမထြက္ခဲ့မိဘူး။ ကေလးေလးလိုု စိတ္ဆိုုးသြားတဲ့ “မ”ကိုု ရယ္စရာေတြေျပာျပရင္းက တစ္စထက္ တစ္စ ျပန္လည္စိတ္ေျပလာတဲ့ “မ”ကိုု ျမတ္ျမတ္ႏုုိးႏိုုးနဲ႔ ခ်စ္မိသြားတယ္။

အခ်ိန္ကာလေတြကလည္း ကုုန္ျမန္လိုုက္တာေနာ္။ ျမန္မာထမင္းဆုုိင္ကိုု ေရာက္ေတာ့ “မ”အႀကိဳက္ေတြကုုိ မွာေစခဲ့ၿပီး ေကၽြးတဲ့အခ်ိန္ ထမင္းမစားဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု စိုုက္ၾကည့္ျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစားမရျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ စိတ္ပ်က္စရာေတြကုုိ ျပန္ေျပာျပရင္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ “မ”နဲ႔ တစ္စထက္ တစ္စ ပိုုပိုုရင္းႏွီးလာတယ္လိုု႔ ခံစားလာခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုုျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ရင္ေမာစရာတစ္ခုုကိုု ျဖစ္လာေစခဲ့တယ္။ ထမင္းစားရင္းနဲ႔ ရင္ဘက္ေလးကိုု အသာဖိလိုု႔ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္သြားတဲ့ “မ”ကိုု ေတြ႕လိုုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းစိုးရိမ္သြားတယ္။

“မ” ဘာျဖစ္သြားပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္ စုုိးရိမ္တႀကီးနဲ႔ ေမးၾကည့္လိုုက္မိတယ္။ “မ”မွာ ႏွလံုုးေအာင့္တတ္တဲ့ေရာဂါရွိတယ္ဆိုုတာ သိလိုုက္ရတယ္။ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ “မ”ရယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေၾကာက္သြားမိတယ္။ ေတြ႕ရတဲ့ခဏတာအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ “မ”ကိုု ဆံုုး႐ႈံးရမွာ ေၾကာက္သြားတယ္။ “မ”ရယ္ ေတြ႕လိုုက္ရတဲ့ ခဏတာအခိုုက္ေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု မထားခဲ့ပါနဲ႔ဗ်ာ။ ေဆးမေသာက္ဘူးလားလိုု႔ ျပန္ေမးၾကည့္ေတာ့ ေဆးေမ့က်န္ခဲ့တယ္ဆိုုတာ သိလိုုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္တိုုတုုိနဲ႔ ဆူတဲ့အခါ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု စိုုက္ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးေနတဲ့ “မ”ရဲ႕ အၿပံဳးဟာ ထြန္းကာစ လမင္းရဲ႕ အလင္းလိုုပဲ။ မလင္းတလက္ လင္းတလက္ေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္က အငယ္က လူႀကီးက ျပန္ေျပာရတာ ဟုုတ္ေတာ့ မဟုုတ္ဘူးေနာ္။ ကေလးေလးအတိုုင္းပဲ။ ဘာေလးမွန္းမသိဘူးေျပာ ေတာ့ “ဟုုတ္ကဲ့ပါရွင့္။ ကၽြန္မ ေနာက္ဆုုိ သတိထားပါမယ္”ဆိုုၿပီး ျပန္ေျပာပံုုေလးက ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုုျပန္ေျပာျပရမွန္းကိုု မသိေတာ့ဘူး။ အခ်စ္ရဲ႕ ေမွာ္ဆန္တဲ့ ပဥၥလက္ၾကားမွာ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ အငိုုက္မိသြားၾကၿပီနဲ႔ တူတယ္။

“မ”ရယ္ …ထမင္းဆုုိင္က အျပန္ “မ”တိုု႔ ဟိုုတယ္ကိုု ျပန္တဲ့ ဆူတက္ခ္လမ္းမႀကီးဟာ အရမ္းကိုု လွပေနပါလား။ နဂိုုက လူ႐ႈပ္လြန္းလိုု႔ သြားရလာရမွာ ေၾကာက္တဲ့ ဒီလမ္းႀကီးဟာ အခုုေတာ့ လွပေနေလရဲ႕။ ခ်စ္ျခင္းက အရာအားလံုုးကိုု  ေျပာင္းလဲေစတယ္ေနာ္။ ဒါကိုု ကၽြန္ေတာ္ မသိခဲ့ဘူး။ အခ်စ္ကိုု ခံစားရေကာင္းမွန္းကိုုလည္း နားမလည္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခုုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သိတတ္ပါၿပီ။ သူတစ္ပါးႏုုိင္ငံမွာ ေနရတဲ့အခ်ိန္ အခ်စ္ဆုုိတာထက္ ကိုုယ့္ဘ၀ရပ္တည္ေရးက အေရးႀကီးခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ က်န္တာကိုု မစဥ္းစားခဲ့မိဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ “မ”နဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာတယ္။ ဒါက အခ်စ္ေၾကာင့္လား “မ”ရယ္။

“မ” တည္းခိုုတဲ့ ဟိုုတယ္ ျပန္လိုုက္ပိုု႔တဲ့အခ်ိန္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စိတ္အပ်က္ဆံုုးအခ်ိန္ပဲ။ ညေန ၆ နာရီေက်ာ္ကတည္းက အတူတူေနခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြဟာ အဆံုုးသတ္ေတာ့ရေတာ့မလား “မ”ရယ္။ ဒါေပမဲ့ “မ”ရယ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဖြင့္မေျပာရတဲ့ သတိၱ၊ ေျပာရမွာ ဆြံ႕အေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ပါးစပ္ကိုုလည္း အားမလိုု အားမရျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ “မ”ရယ္ ျမင္ျမင္ခ်င္း အခ်စ္ဆုုိတာကိုု ကၽြန္ေတာ္ နားလည္တတ္ခဲ့ပါတယ္။ ႏႈတ္ဆက္ခြဲခြာရတဲ့အခ်ိန္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေျခာက္ျခားဖြယ္ အိပ္မက္တစ္ခုုကိုု ျမင္မတ္ရသလိုုပဲ။ ကိုုယ့္ခႏၶာကိုုယ္ထဲက တစ္ခုုကိုု ထုုတ္ေပးလုိက္ရသလိုု ခံစားခဲ့ရတယ္။

ႏႈတ္မဆက္ခ်င္ေပမယ့္ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရသူ “မ”ရယ္… “မ”ကိုု ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ အထီးက်န္အဆန္ဆံုုးအခ်ိန္တစ္ခုုပဲ။ ဘ၀က ကယ္သူမဲ့ေနသလိုု ခံစားလိုုက္ရတယ္။ အခန္းကို ျပန္ေရာက္လိုု႔ သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းဆက္လိုုက္မိတယ္။ “မ”ရယ္ လြမ္းလိုု႔ပါဗ်ာ။ “ဟယ္လိုု”ဆိုုတဲ့ အသံေလးကိုု ၾကားလိုုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားတယ္။ တကယ္ပါ “မ”ရယ္။ ဘယ္လိုုေျပာရမလဲမသိေအာင္ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဖုန္းထဲမွာ အေကာင့္တ္မရွိေတာ့ေအာင္ကိုု “မ”နဲ႔ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ နားေထာင္ေပးတဲ့ “မ”ကိုုလည္း ဘယ္လိုုေက်းဇူးတင္မွန္းမသိဘူး။

ဒီလိုုနဲ႔ “မ”နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အေပးအယူမွ်ၿပီး တစ္ေယာက္ကိုု တစ္ေယာက္ နားလည္မႈေတြ ေပးအပ္လာႏုုိင္ခဲ့တယ္။ “မ” ရယ္ အခ်ိန္တိုုေလးအတြင္း တစ္ေယာက္ကိုု တစ္ေယာက္ နားလည္မႈဟာ ေရရွည္အတြက္ ျဖစ္ပါ့မလားဆုုိတဲ့စိတ္ကေတာ့ ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာင္ ေျပာတယ္ “မ”ရယ္။ မင္းတုုိ႔က ေတြ႕တာေတာင္ မၾကာေသးေပမယ့္ တစ္ေယာက္ကိုု တစ္ေယာက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့လူေတြ က်ေနတာပဲတဲ့။ အရမ္းအားက်ဖိုု႔ ေကာင္းတယ္တဲ့။ တကယ္ပါ “မ”ရယ္… ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုု တစ္ေယာက္ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံခ်င္ေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့မိၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ႀကီးတဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုုေတြ႕ရင္ ဖုုန္းဆက္ရင္ ကေလးေလးရယ္လုုိ႔ ေခၚတတ္တဲ့ “မ”က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတြ႕တုုိင္း ကေလးေလးလိုု ပူဆာတတ္ျပန္ေကာ။ ကေလးတစ္ေယာက္လိုု ျပန္ၿပီး ေျပာေနခဲ့ရတယ္။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အၿမဲေျပာတာ တစ္ခုုရွိပါတယ္ “မ”ရယ္။
“အင္း…“မ”နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနၿပီေနာ္။ အသက္ငယ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က လူႀကီးေလးလိုု ေနေပမယ့္ “မ”ကေတာ့ ကေလးေလးလိုုပဲ။ တစ္ခါတစ္ရံ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးလိုုေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုုရင္ သူက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အၿပိဳင္ စိတ္ေကာက္တတ္္ေသးရဲ႕။ မွတ္မိပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သိတဲ့ ထိုုင္းေကာင္မေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခ်ိန္ “မ” ဖုန္းခ်သြားတယ္။ စိတ္ဆိုုးတာလား၊ စိတ္ေကာက္တာလားေတာ့ မသိဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းစိတ္ပူသြားတယ္။

စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ “မ” ကိုု ေတာ့္ေတာ့္ကိုု ေခ်ာ့ယူလိုုက္ရတယ္။ ေန႔ခင္းပိုုင္း အလုုပ္တစ္ဖက္၊ ေက်ာင္းတစ္ဖက္နဲ႔ မေတြ႕ႏုုိင္ၾကခ်ိန္မွာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ အဆက္အသြယ္မပ်က္ခဲ့ဘူး။ ဖုန္းမဆက္ႏုုိင္ရင္ေတာင္ မက္ေဆ့ဂ်္္ေလးေတြ ပိုု႔ၿပီး ေပ်ာ္ခဲ့ရတယ္။ “မ” ေက်ာင္းတက္ရတဲ့အခ်ိန္ ၉  နာရီဆိုုတာ နဂိုုက ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေကာင္းတုုန္းအခ်ိန္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ “မ”နဲ႔ ခ်စ္မိၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ “မ” အိပ္ရာထတတ္တဲ့အခ်ိန္ဆိုု ကၽြန္ေတာ္ ႏုုိးေနၿပီ။ ဖုန္းေလးနဲ႔ ဂြတ္ေမာနင္းလိုု႔ မက္ေဆ့ဂ်္ပိုု႔ရတာကိုု ေပ်ာ္လာတယ္။ ညဘက္ဆုုိရင္လည္း နဂိုုက ၁ နာရီေလာက္ဆိုု အိပ္တတ္ေပမယ့္ “မ”ရွိလာတဲ့ေနာက္ပိုင္း အျပန္အလွန္ဖုန္းဆက္ရင္းနဲ႔ ၃၊ ၄ နာရီျဖတ္ခဲ့ခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့။ တစ္ေယာက္ ဖုန္းထဲက ပိုက္ဆံကုုန္ရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က ျပန္ဆက္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုုး ဖုန္းထဲမွာ ပိုက္ဆံ ကုုန္ေတာ့မွ အိပ္ခဲ့တာေတြကိုု သတိရတယ္။

ဒါေတြကိုု “မ”တစ္ေယာက္ အမွတ္မ်ားရေသးရဲ႕လား။ ဒါေတြကိုုက ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ အမွတ္တရေတြေလ။

ဇာတ္သိမ္းပိုင္းကို ဆက္လက္ေစာင့္ေမွ်ာ္ ဖတ္႐ႈပါရန္။

(ေလာကအလွ (www.lawka-ahla.com)တြင္ ေဖာ္ျပထားၿပီး ျဖစ္ပါသည္)

အခ်စ္ဆုုိတာကုုိ နားလည္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုုးက ေနာက္က်ကုုန္ၿပီ။

ကေန႔ ႏိုုင္ငံတကာကိုု ၾကည့္မယ္ဆိုုရင္ အေျခအေနေတြက ေန႔စဥ္နဲ႔ဆိုုသလိုု တရိပ္ရိပ္ေျပာင္းလဲေနပါၿပီ။ ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႔ထပ္တူ လူေတြရဲ႕ စိတ္ပိုုင္းခံစားခ်က္ေတြကလည္း ေျပာင္းလဲလိုု႔ လာပါၿပီ။ နဂိုုက တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီက ကိုုယ္နဲ႔သက္ဆုုိင္တာကိုုသာ လိုခ်င္ခဲ့ၾကေပမယ့္ အခုုေခတ္မွာေတာ့ ကိုုယ္ တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ မဟုုတ္ေတာ့ဘဲ အားလံုုးအတြက္ဆိုုတဲ့ စကားလံုုးကိုု တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သံုုး လာၾကပါၿပီ။ တစ္ဦးခ်င္းမွသည္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းစီသိုု႔ဆိုုတဲ့ စကားတိုုင္းပါ။
ဒီမိုုကေရစီဆိုုတဲ့ စကားလံုုးကိုု လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ နားလည္ေအာင္ ေျပာရမယ္ဆိုုရင္ တစ္ဦးခ်င္း လြတ္လပ္ျခင္းကိုု ဗဟိုုျပဳလ်က္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း အတြက္ အက်ဳိးျပဳေသာ နည္းစနစ္တစ္ရပ္လုုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ကိုုယ္ပိုုင္လြတ္လပ္ခြင့္ကိုု ျပ႒ာန္းေပးထားၿပီး လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကိုု ထိခိုုက္ျခင္း မရွိ ေအာင္ စည္းမ်ဥ္းမ်ား၊ ဥပေဒမ်ားႏွင့္ ခ်ဳပ္ကိုုင္ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက အလြယ္ကူဆံုုး နားလည္သလုုိ အဓိပၺာယ္ ျပန္ဆိုုျခင္းပါ။
တကယ္ဆိုုရင္ ျမန္မာႏုုိင္ငံမွာရွိတဲ့ လူေတြကိုုၾကည့္မယ္ဆုုိရင္ ဒီမိုုကေရစီဆိုုတာကိုု နားလည္ခ်င္မွ နားလည္လိမ့္မယ္။ တကယ္တမ္း သူတုုိ႔စိတ္ထဲ ရွိတာကိုု ေျပာရရင္ ေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့လက္ေတြ႕ဘ၀ကိုု ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျဖတ္သန္းခ်င္တာ တစ္ခုုပါပဲ။ အဘက္ဘက္က နိမ့္က်ေနတဲ့ လက္ေတြ႕ဘ၀အတြက္ ဒီမိုုကေရစီဆုုိတာကိုုလည္း စိတ္မ၀င္စားတာ မဟုုတ္ေပမယ့္ စိတ္၀င္စားဖိုု႔ကိုု အခ်ိန္မက်ေသးဘူးလိုု႔ ထင္ေကာင္းထင္ ေနၾကတာပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲေပၚလာတာတစ္ခုုကိုု ၾကည့္ရမယ္ဆိုုရင္ ျမန္မာႏုုိင္ငံအေနနဲ႔ တကယ္လိုုအပ္ေနတာကိုု ၾကည့္မယ္ဆုုိရင္ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳး တိုုး တက္မႈပါ။ နိမ့္က်တဲ့လူေနမႈဘ၀ေတြအတြက္ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳး တိုုးတက္ျခင္းကသာလွ်င္ လူရယ္လုုိ႔ ေခၚဆိုုႏုုိင္မယ့္ဘ၀ေတြကိုု ေရာက္ရွိေစမွာပါ။ စီးပြားေရးခၽြတ္ၿခံဳက်ေန တဲ့အခိုုက္မွာ ဒီမိုုကေရစီဆိုုတာဟာ တကယ္ေတာ့ လိုုအပ္ေသးတဲ့အရာမဟုုတ္ပါဘူး။
စုုတ္ျပတ္သပ္ေနတဲ့ဘ၀အတြက္ ဒီမိုကေရစီဆိုုတာထက္ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ နိမ့္က်တဲ့ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ဖိုု႔ကသာလွ်င္ ျပည္သူေတြအတြက္ အေရးႀကီးတာပါ။ လူတိုုင္းက လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တတဲ့ ဒီမိုုကေရစီကိုု လိုခ်င္တာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ စားစရာထမင္းမရွိဘဲနဲ႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ ဒီမိုုကေရစီဆိုုတာကိုု ေတာင္းတေနမွာ မဟုုတ္ပါဘူး။
မိမိ မိသားစုုဘ၀အတြက္ အဓိက လုုိအပ္ေနတဲ့အရာေတြကိုုသာလွ်င္ လူတုုိင္းက ေတာင္းတေနၾကတာပါ။ ဒီလုုိေျပာလုုိ႔လည္း လူေတြက အမ်ား အတြက္မၾကည့္ဘဲ ကိုုယ့္အတြက္ ကိုုယ္ၾကည့္တယ္လိုု႔ေတာ့ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀ကေန ႐ုုန္းထြက္ဖိုု႔က အဓိက အခရာျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဒီမိုုကေရ စီဆိုုတာကိုု လုုိခ်င္ေပမယ့္လည္း လက္မလွမ္းႏုုိင္ေသးတဲ့အေျခအေနေတြ ျဖစ္ေနရတာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ၀မ္းစာျပည့္မွသာလွ်င္ လုုိအပ္တဲ့ပန္းတုုိင္ကိုု အင္တိုုက္အားတုုိက္ လုုပ္ကိုုင္ႏုုိင္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘာေတြက လုုိအပ္ေနတာ၊ ဘာေတြက လိုုခ်င္ေနတာကိုု ခြဲျခားစဥ္းစားၾကဖိုု႔ တုုိက္တြန္းလိုုက္ရပါတယ္။

ခြဲျခားတတ္ဖို႔ လိုုၿပီ
ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆိုုတာ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕လြတ္လပ္ေရးဖခင္လိုု႔ ေျပာရမွာပါပဲ။
ဒါေပမဲ့ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ကိုု အခုုထိ လြတ္လပ္ေရးဖခင္လုုိ႔ မသတ္မွတ္ႏိုုင္ေသးတဲ့ လူေတြကေတာ့ က်န္ေန ခဲ့တုုန္းပါပဲ။ ဒါက ဘယ္သူေတြရယ္လိုု႔ မေျပာခ်င္ေပမယ့္ လူ႕သေဘာကိုု ေစာေက်ာမိေအာင္လုုိ႔ ေျပာျပျခင္း  တစ္ခုုရယ္ပါ။ ဗိုုိလ္ခ်ဳပ္က တိုုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရဖို႔အတြက္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့တာ အမွန္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ ျပသသြားတဲ့ လမ္းစဥ္တခ်ဳိ႕ကိုု လူငယ္ေတြကိုု သိေစလိုုတဲ့အတြက္ ေျပာျပခ်င္တာတစ္ခုုကိုုေတာ့ အခုု ပိုု႔စ္ မွာ တင္လိုုက္ပါရေစ။
ကေန႔ ျမန္မာျပည္ႏုုိင္ငံေရးမွာ ႏုုိင္ငံေရးလုုပ္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြ ရွိသလိုု မလုုပ္တဲ့ ေက်ာင္းသား ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ လုုပ္ျခင္း၊ မလုုပ္ျခင္းကေတာ့ ကိုုယ့္ရဲ႕ခံယူခ်က္နဲ႔ ကိုုယ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အခုုတစ္ေလာ ၾကားၾကားေနရတာတစ္ခုုက ႏုုိင္ငံေရးနဲ႔ ေက်ာင္းသားအေရးကိုု ေရာယွက္လာၾကျခင္းကိုု သတိထားမိပါ တယ္။ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ကိုုလည္း တခ်ဳိ႕က ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္၊ ေက်ာင္းသားႏုုိင္ငံေရးသမားလိုု႔ လူငယ္တခ်ဳိ႕ ျမင္ေနတာကိုု ေတြ႕ရတယ္။ ဒါကိုု ရွင္းလင္းလိုုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဗိုုလ္ခ်ဳပ္က ေက်ာင္းသားသမဂၢမွာ ပါ၀င္ခဲ့စဥ္က ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ပါ။ အိုုးေ၀မဂၢဇင္းမွာ အယ္ဒီတာလုုပ္ခဲ့စဥ္ကလည္း ေက်ာင္းသားပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ ေက်ာင္းသားမဟုုတ္ခဲ့တာကေတာ့ ႏုုိင္ငံေရး ေလာကကိုု ေျခစံုုပစ္၀င္တဲ့အခ်ိန္ပါပဲ။ သခင္ေအာင္ဆန္းရယ္လိုု႔ နာမည္ခံယူတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ေက်ာင္းသားမဟုုတ္ေတာ့ပါဘူး။ သူက သူလုုပ္ေဆာင္ရမယ့္လမ္းကိုု ေကာင္းစြာ နားလည္စြာနဲ႔ ပိုုင္းျခား လုုပ္ကိုုင္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသားဘ၀တုုန္းက ေက်ာင္းသားအေရးကိုု လုုပ္ခဲ့ေပမယ့္ ေက်ာင္းသားအေရး ထက္ ပိုုၿပီး အေရးႀကီးတဲ့ ႏုုိင္ငံေရးမွာေတာ့ ႏုုိင္ငံေရးသမား သခင္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့တယ္။ တစ္ခုုနဲ႔ တစ္ခုုကိုု ေရာယွက္ျခင္း မျပဳလုုပ္ခဲ့ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ အခုုေနာက္ပိုင္းေတြ႕ေနရတာကေတာ့ ႏုုိင္ငံေရးသမားနဲ႔ ေက်ာင္းသားကိုု ေရာယွက္သံုုးစြဲ လာတာကိုု ေတြ႕လာရတယ္။ ဒါဟာ ေကာင္းျခင္းလား၊ ဆိုုးျခင္းလားကိုုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့လည္း မွတ္ခ်က္မေပးတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဦးတည္ခ်က္ေပ်ာက္တယ္၊ ခိုုင္မာခ်က္ ယိမ္း ယိုုင္တယ္လုုိ႔ေတာ့ ဆိုုခ်င္တယ္။ လူဆုုိတာက ကိုုယ္လုုပ္သင့္လုုပ္ထုုိက္တဲ့အေရးအတြက္ တစ္ခုုခုုကိုုသာ ဦးစားေပးသင့္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ေနတာက ႏွစ္ခုုလံုုးကိုု ေရာေထြးၿပီး သံုုးစြဲလာၾကျခင္းပါ။ ေက်ာင္းသားက ေက်ာင္းသားပါ။ ႏုိင္ငံေရးသမားက ႏုုိင္ငံေရးသမားပါ။ တစ္ခုုနဲ႔ တစ္ခုုက မတူညီတာကို ေတြ႕ရမွာပါ။
မတူညီတဲ့ လားရာႏွစ္ခုုကိုု ေပါင္းစည္းလိုုက္ျခင္းက ဒီကေန႔အခ်ိန္မွာ ေကာင္းခ်င္ ေကာင္းႏုုိင္ေပ မယ့္ ေရရွည္မွာေတာ့ ဒါဟာ ေကာင္းျခင္းကိုု ဖန္တီးေပးမွာ မဟုုတ္ဘူးလိုု႔ ထင္ျမင္မိတယ္။ မတူညီတာကိုု ေပါင္းစည္းထားတဲ့အတြက္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဒါေတြဟာ ျပႆနာတစ္ရပ္ရယ္လုုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာႏိုုင္တဲ့အေနအ ထားပါ။
ဒီကေန႔ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနကိုု ၾကည့္မယ္ဆုုိရင္ ႏိုုင္ငံေရးကိုုသာ သီးသန္႔လုုပ္တဲ့သူ ရွိသလိုု ပညာေရးကိုုလိုုက္စားၿပီး ေက်ာင္းသားလုုပ္တဲ့လူ ရွိပါတယ္။ ဒီလိုုဘဲ ေက်ာင္းသားလိုုလုုိ ႏုုိင္ငံေရးသမားလိုု လုုိနဲ႔ ႏွစ္ခုုလံုုးကိုု ေရာေထြးလုုပ္ေဆာင္ေနတဲ့လူေတြလည္း တပံုုတင္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္တုုိ႔ ဗုုဒၶဘာသာ၀င္ေတြတုုိင္း သိၾကမွာပါ။ ဘုုရားေဟာခဲ့တဲ့ထဲကလိုုေပါ့။ လူဆိုုတာက တစ္စိတ္တည္း ထားတတ္ရမယ္။ ဒါမွသာ ကိုုယ္လိုခ်င္တဲ့အရာကိုု ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ လုုပ္ေဆာင္ႏုုိင္မွာ  ပါ။
ဒီလုုိပဲ လုုပ္ေဆာင္ျခင္းက အေကာင္းဆံုုးလိုု႔ အႀကံေပးခ်င္တာပါ။ တကယ္ဆိုုရင္ ႏိုုင္ငံေရးလုုပ္တဲ့ လူကလည္း စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုုကေရစီစနစ္ကိုု ေရာက္ဖိုု႔အတြက္ လုုပ္ေဆာင္တာပါပဲ။ ဒီလိုုပဲ ေက်ာင္းသားေတြ ကလည္း စာႀကိဳးစားၿပီး တုုိင္းျပည္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုုးတက္ေအာင္ လုုပ္ခဲ့မယ္ဆိုုရင္ ဒါဟာလည္း ဒီမိုုကေရစီအေရး ကိုု တစ္ဖက္တစ္လမ္းက လုုပ္ေဆာင္ေပးျခင္းလိုု႔ သေဘာမွတ္ယူႏုုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏုုိင္ငံေရးသမား ေယာင္ ေယာင္၊ ေက်ာင္းသားေယာင္ေယာင္လုုပ္ျခင္းကေတာ့ အဲဒါေတြနဲ႔ လြဲဖယ္ၿပီး ဟိုုလိုုလိုု ဒီလိုုိုလိုုျဖစ္တတ္တာ ကိုု သတိေပးလိုုပါတယ္။ မွန္ကန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုုကိုု မိမိဘာသာ ေရြးခ်ယ္ၿပီး တစိုုက္မက္မက္လုုပ္ ျခင္းကသာလွ်င္ ကိုုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုုင္ကိုု ျမန္ျမန္ေရာက္ႏုုိင္ပါေစတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ကိုုယ္က ဘာလုုပ္မွာလည္း ဆိုုတာကိုု ခြဲျခားတတ္မွသာလွ်င္ ကိုုယ္ ဘာလုုပ္ႏုုိင္တယ္ဆုုိ တဲ့အေျဖက ထြက္လာမွာဆိုုတဲ့အေၾကာင္း သတိေပးလုိက္ပါတယ္။

ဒီတစ္ညလံုုး မအိပ္ခဲ့ရတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ အလုုပ္က မက္ခ္ကြန္ပ်ဴတာေလးတစ္လံုုးေပးတာနဲ႔ တစ္ညလံုုး ကလိလာလိုုက္တာ မနက္ကိုု မိုုးလင္းေရာ။ အခန္းက အင္တာနက္ မယူထားေပမယ့့္ ကြန္ပ်ဴတာကိုု စမ္းဖြင့္လိုုက္ေတာ့ အင္တာနက္ရေနတာနဲ႔ ျမန္မာပီပီ သံုုးမိတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ အျဖဴေရာင္သံစဥ္၀က္ဘ္ဆိုုက္ကိုု ၀င္ၿပီး မန္ဘာလုုပ္ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သီခ်င္းေတြ ဟိုုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ နားေထာင္ေနရင္းက ကိုုခင္၀မ္းရဲ႕ “ျမားဘုုရင္”ဆိုုတဲ့ သီခ်င္းကိုု နားေထာင္ခဲ့မိတယ္။
ကိုုခင္၀မ္းဆုုိတာက ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တည္းက ႀကိဳက္ခဲ့ရတာ။ သူတိုု႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုု႔ိက တစ္လမ္းထဲ ေနတာေလ။ သူ႔သမီးေတြက ကၽြန္ေတာ့္အစ္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။ (ေယာက္ဖလိုု႔ လာမေခၚၾကနဲ႔ေနာ္)။
“ျမားဘုုရင္”သီခ်င္းကိုု နားေထာင္ရင္းနဲ႔မွ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ အသိတရားေတြ ရလာခဲ့မိတယ္။ သီခ်င္းေလးကိုု ခံစားရင္းနဲ႔ ကိုုယ့္ဘ၀ကိုု ျပန္ၿပီး သံုုးသပ္ခဲ့မိတယ္။ ဘ၀တစ္ေလ်ွာက္လံုုး သင္ၾကားခဲ့တဲ့ ပညာေတြ၊ တည္ၿငိမ္ခဲ့တဲ့ ဘ၀အေျခအေနတြ၊ အိုု…အစစ အရာရာအားလံုုးေပါ့။ လူတကာၾကားမွာ မာနတရားကိုု လက္ကုုိင္ျပဳၿပီး ဘ၀ကိုု တည့္မတ္ႏုုိင္ခဲ့တာေတြ အပါအ၀င္ေပါ့။
ကိုုယ့္ကိုု္ယ့္ကိုုယ္ ရင့္က်က္ေနတယ္လိုု႔ ထင္ခဲ့မိတဲ့အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာလည္း ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ထင္တဲ့အတုုိင္းလည္း လုုပ္ကိုုင္ခဲ့တယ္။ ရြယ္တူေတြၾကားထဲမွာ ရင့္က်က္သူတစ္ဦး၊ ပညာတတ္တစ္ဦး၊ ဘ၀အေတြ႕အႀကံဳရင့္သန္သူတစ္ဦးအျဖစ္ ဦးေဆာင္ႏုုိင္ခဲ့တယ္။ ရြယ္တူေတြနဲ႔ စကား၀ိုုင္းတစ္ခုုလုုပ္တုုိင္းလည္း ကိုုယ္က အေျပာသမားတစ္ဦးအေနနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ႏုုိင္ခဲ့တယ္။
ဒါေတြဟာ တကယ္ေကာ ဟုုတ္သလားေပါ့….
ဒီသီခ်င္းကိုု နားေထာင္ရင္းနဲ႔ကမွ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကုုိယ္ ျပန္ေ၀ဖန္သံုုးသပ္ခဲ့မိတယ္။
ငါ့ရဲ႕ အတၱေတြ၊ မာန္မာနေတြဟာ တကယ္ေကာ ငါ့အတြက္ အက်ဳိးရွိခဲ့သလား၊ ဒါေတြေၾကာင့္ ငါ ဘာေတြဆံုုးရႈံးခဲ့ရၿပီးၿပီလဲေပါ့။
အက်ုဳိးရွိခဲ့တာေတြ ရွိခဲ့သလိုု ဆံုုးရႈံးခဲ့ရတာေတြကလည္း ရင္နင့္စရာေပါ့။ ပညာေရးအေနနဲ႔တြက္ရင္ ဘြဲ႕ရၿပီးေနာက္ပိုုင္း သင္တန္းတစ္ခုုတက္ခဲ့တယ္။ သင္တန္းကိုု ၿပီးေတာ့ ဆရာေတြက တုုိင္းတစ္ပါးမွာ ေနာက္ထပ္သင္တန္းးတစ္ခုုတက္ဖိုု႔ ေျပာခဲ့ၾကသလိုု အဲဒီတုုန္းက တက္မယ္ဆုုိရင္လည္း တက္ႏုုိင္တဲ့အေနအထားပါ။ တက္ႏုုိင္တဲ့အေနအထားဆိုုတာ ေငြေရးေၾကးေရးမပါ ပါဘူး။ ကုုိယ့္ရဲ႕ ပညာအရည္အခ်င္းကိုု ေျပာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဆရာေတြရဲ႕ လုုပ္ကိုုင္ပံုုကိုု ဒြိဟစိတ္နဲ႔ ၾကည့္ခဲ့မိတဲ့အတြက္ တက္သင့္တက္ထုုိက္တဲ့ ပညာရပ္တစ္ခုုကိုု လက္လႊတ္ခဲ့ရသလိုု ေနာက္ထပ္ေပၚလာႏုုိင္တဲ့ ပညာေရးအခြင့္အလမ္းေတြကိုုလည္း လက္လႊတ္ဆံုုးရႈံးခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီသီခ်င္းကိုု ျပန္နားမေထာင္ခင္အခ်ိန္ထိ ဒီလိုုအေတြးမ်ဳိး မ၀င္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ။
ေနာက္တစ္ခုုက မိသားစုုအေရးေပါ့။
မိသားစုုနဲ႔အတူတူ ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္း ဒိုုးတူေဘာင္ဘက္ လုုပ္ကိုုင္ခဲ့ရၿပီး အရြယ္မတုုိင္ခင္မွာ မိသားစုုတာ၀န္ကိုု ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရတယ္။ ဘ၀က ၾကမ္းတမ္းခဲ့တယ္။ စုုတ္ျပတ္သပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ မရွိမာနကိုု အေဖာ္လုုပ္ ေတြ႕သမွ်အခက္အခဲကိုု ရင္ဆုုိင္ႏုုိင္ခဲ့တယ္။ ဒီ့အတြက္လည္း ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေတြ၊ ခ်ီးက်ဴးခံရမႈေတြ ရခဲ့အတြက္ ေအာက္ေျခလြတ္ခဲ့မိတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ မိသားစုုအေရးထက္ ကိုုယ္လုုပ္ခ်င္တာကိုု ဦးစားေပးခဲ့မိတယ္။ ငါလုုပ္တာေတြဟာ အကုုန္ေကာင္းတယ္လုုိ႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြဟာ အခုုေတာ့ လက္လြန္ကုုန္ၿပီ။ ကိုုယ္မွန္တယ္ ထင္တာ၊ ကိုုယ္ေကာင္းမယ္ထင္တာကိုု လုုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ မိသားစုုနဲ႔ေ၀းတဲံေနရာမွာ ေနေနရၿပီေလ။ “ေမေမ” ကိုု လြမ္းတုုိင္း အေမသီခ်င္းေတြကိုု နားေထာင္ရင္းနဲ႔ ႀကိတ္မ်က္ရည္၀ဲခဲ့ရၿပီေလ။
အင္း…ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေတြ မ်ားေနၿပီေနာ္။ အဓိက အေၾကာင္းကေန လြဲကုုန္ေတာ့မွာပဲ။
ကိုုခင္၀မ္းရဲ႕ “ျမားဘုုရင္”မွာ ပါတဲ့အတုုိင္း ကၽြန္ေတာ္ ပညာေတြ သင္ခဲ့ရသလိုု ပညာတတ္ဖိုု႕အတြက္လည္း ဘ၀ရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတခ်ဳိ႕ကိုု လူတခ်ဳိ႕စီ ေရာင္းစားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ မာနေတြကိုု အလံထူၿပီး လူအမ်ားရဲ႕ မတူမတန္တဲ့အၾကည့္ေတြကိုု တြန္းလွန္ႏုုိင္ခဲ့တယ္။ အခုုအခ်ိန္မွာ သူတိုု႔ကိုု အေပၚစီးက ၾကည့္ႏုုိင္ေပမယ့္ ကိုယ္ခ်င္းစာနာတတ္သြားလိုု႔ ခြင့္လႊတ္တတ္ခဲ့ၿပီ။
ဒါေပမဲ့ဗ်ာ…
တတ္ခဲ့တဲ့ ပညာေတြ၊ သိခဲ့တဲ့ အသိပညာေတြ၊ စာနာတတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြဟာ တစ္ခုုတည္းေသာအရာကိုုေတာ့ မတားဆီးႏုုိင္ခဲ့ဘူး။
အတ္တဆိုုတဲ့ နားလည္ရလြယ္သေလာက္ အထိန္းရခက္တဲ့ အရာကိုုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မလြန္ဆန္ႏုုိင္ခဲ့ဘူး။ ျမားဘုုရင္လိုုပဲ ငယ္ရြယ္ၿပီး အသိပညာ၊ အတတ္ပညာေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ အတၱကိုု ႏွိမ္နင္းမယ္ႀကံလိုုက္တိုုင္း  ဒါေတြ အားလံုုးဟာ အရည္ေပ်ာ္ကုုန္ေတာ့တယ္။
နဂိုုက အတၱႀကီးႀကီးနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ငါ ေအာင္ျမင္ရမယ္ဆိုုတဲ့စိတ္၊ မာနေတြနဲ႔ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ေအာင္ျမင္မႈေတြ၊ ပန္းတိုုင္ငယ္ေတြကိုု ပိုုင္ဆုုိင္ႏုုိင္ခဲ့ေပမယ့္ အခုုအခါမွာေတာ့ အတၱကိုု ကၽြန္ေတာ္ လက္ေလွွ်ာ့ရေတာ့မယ္ ထင္ပါ့။
အတၱေၾကာင့္ ဆံုုးရႈံးရမႈေတြထဲမွာ အခုုတစ္ေခါက္ ထိခ်က္ကေတာ့ တကယ္နာတယ္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ကိုု မသက္သာမယ့္ ဒဏ္ရာေတြကိုု ပိုုင္ဆုုိင္ေစခဲ့တယ္။ လူတုုိင္း အတၱရွိတယ္ဆိုုသိေပမယ့္ တစ္သက္လံုုး အတၱကိုု အေဖာ္လိုုလုုပ္ ဘ၀ဆိုုးကိုု ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့လူအတြက္ အတၱကိုု ဘယ္လိုုလုုပ္မ်ား အႏိုုင္ယူရမလဲ။
“ျမားဘုုရင္”ထဲကလိုု ကိုုယ့္ဘ၀ကိုု ကိုုယ္ပစ္ဖိုု႔ဆိုုတာကလည္း တကယ္ေတာ့ မလြယ္ပါလားေနာ္…

ဘာမွန္းကိုမသိဘဲနဲ႔ စိတ္ေလေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ထြန္းေတာက္ေနတစ္ေယာက္ သိပ္ မၾကာခင္ အခ်ိန္အတြင္း လူမွန္ေနရာမွန္ ျပန္ေရာက္ေတာ့မယ္လို႔ေတာ့ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ အရာ ရာကို စိတ္ထိန္းၿပီး လုပ္တတ္တဲ့ ထြန္းေတာက္ေနကို ၾကည့္ရတာ အခုတစ္ေလာ ေတာ္ေတာ့္ကို ထိန္းမရ သိမ္းမရျဖစ္ေနပံုပဲ။ နဂိုအခံရွိတဲ့ အစာအိမ္ေရာဂါကိုမွ မညွာမတာ ေသာက္လိုက္ပံုမ်ားက ေဘးနားမွာ ရာ၀င္အိုးနဲ႔ ထည့္ထားရင္ေတာင္ မကုန္ ကုန္တဲ့အထိ ထိုင္ေသာက္ခ်င္ေနပံုပဲ။

          ဘာလို႔ရယ္မ်ား စိတ္ေတြ ေျပာင္းကုန္ပါလိမ့္။ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးႀကီးနဲ႔ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ခပ္ႀကီးႀကီးထားၿပီး ေျခကုန္လက္ကုန္လုပ္တတ္တဲ့ ေကာင္တစ္ေယာက္ အခု ေတာ့ အရင္က ေတြ႕ဖူးတဲ့ ထြန္းေတာက္ေနရယ္မွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ သံသယ၀င္မိရဲ႕။ အရင္ ကုိသင္ ကာတုိ႔၊ ကုိဟန္သစ္ၿငိမ္တို႔နဲ႔ ၀ိုင္းဖြဲ႕လိုက္တိုင္း စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ေျပာရင္း အေတြးအေခၚသစ္ ေတြ၊ အိုင္ဒီယာအသစ္ေတြကုိ ရွာေဖြတတ္တဲ့ ဖြဲ႕တည္ရာအဖြဲ႕ထဲက အငယ္ဆံုးေကာင္ေလးတစ္ ေယာက္။

          တစ္ခုခုကုိ မေက်လည္ဘူးဆိုရင္ အသက္ထြက္ရင္ ထြက္ပါေစ။ ထိုင္ၿပီး ေဆြးေႏြးမယ္ ဆိုတဲ့ သူတစ္ေယာက္ အခုေတာ့ အရာရာေျပာင္းလဲသြားပါလား။ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲဗ်ာ။

          ငယ္ရြယ္သူဆုိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္လိုက္မာန္ပါလုပ္တတ္ေပမယ့္ လူႀကီးတိုင္းနဲ႔ တည့္ေအာင္ေပါင္းၿပီး ပညာယူတတ္လို ရြယ္တူေတြနဲ႔ေတြ႕ရင္ သေဘာထားညီညြတ္စြာနဲ႔ အေတြး အေခၚအယူအဆခ်င္း မွ်ေ၀ေလ့ရွိသူ၊ ငယ္သူနဲ႔ ေတြ႕ျပန္ရင္လည္း စုတ္ျပတ္သပ္ခဲ့တဲ့ သူ႕ဘ၀ကို နမူနာေပးလို႔ ဥပမာေပး လိမၼာေရးျခားရွိဖို႔ သြန္သင္ဆံုးမတတ္တဲ့၊ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ခါးသီး တဲ့ဘ၀ကို ႀကံဳခဲ့ဖူးတဲ့၊ အားငယ္တတ္ေပမယ့္ အားငယ္တာကို မာနနဲ႔ တုိက္ဖ်က္လို႔ ဘ၀ၾကမ္းကို အားကိုးမဲ့စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ အခုေတာ့ ေျပာင္းျပန္ေတြ ျဖစ္ကုန္ပါလား။

          ညီငယ္ရယ္… နဂိုက မင္းရဲ႕ မာေက်ာေက်ာ၊ ဂ်စ္ကန္ကန္႐ုပ္ကေလးကို ျပန္ျမင္ခ်င္လိုက္ တာ။ အရာရာကို လူႀကီးဆန္ဆန္ေတြးေတာၿပီး အရမ္းစိတ္ဆိုးလာမွ ေပါက္ကြဲထြက္လာတတ္တဲ့ ညီေလးကို စိတ္မတို တိိုေအာင္စခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ႏွေျမာမိတယ္။

          မင္းဘ၀ကို အစ္ကိုတို႔ နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ကြာ။ အခုလိုျဖစ္သြားတာ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိတာကို မင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတုိင္ပင္ခဲ့ဖူးေနာ္။ မင္း မွန္တယ္ထင္ရင္ ဇြတ္လုပ္တတ္တဲ့စိတ္က အခုေတာ့ မင္းဘ၀ကို အနာတရေတြ ရေစခဲ့ၿပီလား။ အရြယ္နဲ႔ အသက္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ တုိက္ပြဲ ေတြဆင္ခဲ့ရတဲ့ အစ္ကိုတို႔ ညီေလး အခုေတာ့ မင္းပံုစံကုိ မင္းျပန္ၾကည့္စမ္းပါကြာ။ ငါတုိ႔ ညီငယ္ ေလးမွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ကေလးဆန္တတ္ေပမယ့္ လူႀကီးေလးလို ေနတတ္တဲ့ မင္းကို အားလံုးက သေဘာက်တယ္။ လူတုိင္းကို တေလးတစားနဲ႔ ဆက္ဆံတတ္တဲ့ မင္းရဲ႕ အမူအက်င့္၊ မင္းစိတ္ကုိ ခ်ဳပ္ထိန္းၿပီး အားလံုးအတြက္ အနစ္နာခံတတ္တဲ့ ညီေလး၊ ကိုယ့္မွာ စားစရာမရွိရင္ ကိုယ့္အစ္ကို ေတြကို ဖြင့္မေျပာဘဲ အခန္းထဲမွာ ေရေသာက္ ဗိုက္ေမွာက္တဲ့ညီေလး အခုေတာ့ ဘယ္လုိျဖစ္တာ လဲကြာ။

          အစာအိမ္ေရာဂါရွိမွန္း သိရဲ႕သားနဲ႔ ေပေပေတေတေနၿပီး ေနခဲ့တဲ့ မင္း။ အခုေတာ့ ဒီေရာဂါ ရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈကို ခံေနရတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ တျခားေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္လား။ ဘာအေၾကာင္း ေတြေၾကာင့္မ်ား မင္းကိုမင္း ႏွိပ္စက္ေနတာလဲ။

          ဒါေပမဲ့ အစ္ကို မင္းကို ယံုတယ္။ မင္းစီမွာ ဘယ္လိုေရာဂါမ်ဳိးေတြ၊ ဘယ္လိုေသာ စိတ္ဒုကၡ ေတြ ရွိေနပါေစ။ မင္း မင္းကို မင္း ထိန္းသိမ္းႏုိင္တယ္ဆိုတာပဲ။ မင္းဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ မိဘရွိေပ မယ့္ မိဘမရွိသလို မိသားစုအတြက္ အေ၀းတစ္ေနရာမွာ လုပ္ေနရေပမယ့္ မင္းကို မင္း ထိန္းသိမ္း ႏုိင္ခဲ့တာေတြကို အစ္ကုိ သိပါတယ္။ အခုလည္း မင္း မိဘေတြနဲ႔ မိေ၀းဖေ၀းမွာ စိတ္ညစ္ခံ၊ က်န္း မာေရးအထိခိုက္ခံၿပီး မိဘကို လုပ္ေကၽြးေနတဲ့ မင္းကို အစ္ကို ေလးစားတယ္။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ လံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္ခဲ့တဲ့ မင္း အခုလည္း ထိန္းသိမ္းႏုိင္မယ္ ထင္တယ္။

          မိဘကို အရမ္းလြမ္းတုိင္း အခန္းကို မီးပိတ္ ေမွာင္ႀကီးမည္းႀကီးထဲ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ မ်က္ရည္က်တတ္ေပမယ့္ ေနာက္ေန႔ မနက္ေရာက္တုိင္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျမင့္မားတဲ့ လူႀကီး ေလးတစ္ေယာက္လို မင္းဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတာကို ေမ့ေနၿပီလား။ ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခုအတြက္ နဲ႔ ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ေနလို႔မရေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ မင္းဘ၀ကို မင္း ဘယ္လိုထိန္းသိမ္းၿပီး ရပ္တည္ ႏုိင္ခဲ့တဲ့ မင္းရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္၊ မင္းရဲ႕ မာနကို မင္း ေမ့ပစ္ေတာ့မလို႔လား။

          အစ္ကိုကေတာ့ မထင္ပါဘူး။ မင္း ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး စုတ္ျပတ္သပ္ခဲ့ေပမယ့္ အခုအ ခ်ိန္ထိ မင္းဟာ မင္းနဲ႔ အတူတူလက္တြဲလာခဲ့တဲ့ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြထက္ အခုထက္ထိ ေခါင္း တစ္လံုးသာေအာင္ လုပ္ျပႏုိင္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ အခု မင္း ဘာျဖစ္လို႔ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကို အစ္ကိုတုိ႔ မသိရေပမယ့္ ဒီျပႆနာကို မင္းေျဖရွင္းႏုိင္မယ္လုိ႔ အစ္ကိုအားလံုး ယံုၾကည္တယ္။

          ငါ့ညီရဲ႕ မဟုတ္မခံ မာမာေက်ာေက်ာေျပာတတ္တဲ့၊ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ သည္းခံတတ္ တဲ့၊ မတူညီမႈေတြကို တစ္ၿပိဳင္တည္း ပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့၊ လာသမွ်ဒုကၡကို အရက္နဲ႔ ျမည္းပစ္မယ္ဆိုၿပီး ဟစ္ေၾကြးခဲ့တဲ့ညီေလး ဘယ္ေတာ့မ်ား ျပန္ၿပီးေတာ့ အရင္ ထြန္းေတာက္ေနျဖစ္လာမယ္ဆုိတာကို အစ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္တယ္။

          အစ္ကို႔စာကို ဖတ္ရရင္ မင္းရဲ႕ မရွိမာနေတြ ေခါင္းျပန္ေထာင္လာမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ အရင္ကို ေ၀ခြဲရခက္တဲ့၊ မတူညီမႈေတြကို ပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့ ငါ့ညီကို ျပန္ေတြ႕ရမယ္ ထင္ တယ္။ ကိုသင္ကာတို႔ ကိုဟန္သစ္ၿငိမ္တို႔နဲ႔ ကဲပစ္လိုက္မယ္၊ ဆိုးပစ္လုိက္မယ္ဆိုတဲ့ ငါ့ညီကို အရက္၀ိုင္းမွာ ျပန္ေတြ႕ခ်င္တယ္။

ကဲ…ခ်ီးယားစ္

ကဲ…ခ်ီးယားစ္

ကဲ…ခ်ီးယားစ္

(ေျပာင္းလဲသြားေသာ ထြန္းေတာက္ေနအား မေျပာင္းလဲေသးေသာ ထြန္းေတာက္ေနမွ ဆံုးမစာ)

မေရးတာၾကာၿပီျဖစ္လို႔ လာေရာက္အားေပးသူေတြကိုလည္း အားနာလွခ်ည္ရဲ႕။ ေရးခ်င္တာကလည္း လက္ကို ယားလို႔။ ဒါနဲ႔ဘဲ ေရးခ်င္တာေလးတစ္ခုကို ေရးလုိက္ပါၿပီ။

သူခိုးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေပါ့။

သူခိုးဆိုတာကို လူေတြက ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အဆိုးဘက္က ျမင္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ဒါဟာ တကယ္ေတာ့ ဟုတ္သလားလို႔ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္မိတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူခိုးဆုိတာ ကိုယ္က မျဖစ္ခ်င္ဘဲနဲ႔ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာမ်ဳိးရွိတယ္။ သူခိုးတစ္ေယာက္ရယ္လို႔ျဖစ္လာေအာင္ အေျခအေနအေၾကာင္းေၾကာင္းေတြက တိုက္တြန္းဖိအားေပးခဲ့လို႔ပဲ။ ဒီလိုလူမ်ဳိးကို သူခိုးရယ္လို႔ စြပ္စြဲေျပာဆိုမယ္ဆိုရင္ တရားမွ်တမႈရွိတယ္လို႔ သင္ထင္သလား။ (သင္ ထင္ခ်င္သလို ထင္ႏုိင္တယ္)။

ကၽြန္ေတာ္က ဒါကို သူခိုးရယ္လို႔ မထင္ဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံ သူခိုးဆုိတာမ်ဳိးက ေကာင္းမြန္တာမ်ဳိး ရွိပါတယ္။ သူတစ္ပါးရဲ႕ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္အတြက္နဲ႔ သူခိုးတစ္ေယာက္ရယ္လို႔ ေနရတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ သူခိုးက အခိုးခံတဲ့သူထက္ ပိုျမင့္ျမတ္တာကို ေတြ႕ႏိုင္တယ္။ ခိုးျခင္းဒႆနသစ္တီထြင္တယ္လုိ႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔။ ဒါမ်ဳိးက တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဘ၀မွာ ေတြ႕ႀကံဳတတ္စၿမဲပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ လူဆိုတာ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ ခိုးတတ္စၿမဲပါ။ ေနာက္ပိုင္းက်မွသာ အဲဒီအက်င့္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ျခင္းပါ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ ခိုးတတ္တဲ့စိတ္မရွိေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ ေစ့ေဆာ္အားေပးျခင္းက ခိုးတတ္ျခင္းကို သင္ၾကားေပးတဲ့အတြက္ ခိုးတတ္သြားတယ္။

ဥပမာ တစ္ခုအေနနဲ႔ မဟုတ္မဟတ္တစ္ခုကို ဥပမာေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဆရာသိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ “အေရွ႕က ေန၀န္းထြက္သည့္ပမာ”ဆိုတဲ့စာအုပ္ကုိ ဖတ္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီထဲက ကိုတင္ထြန္းနဲ႔ မျမမွီရဲ႕ ဇာတ္္လမ္းကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူက မွားတယ္၊ ဘယ္သူက မွန္တယ္ဆိုတာကို ဘယ္သူက ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားေပးမွာလဲ။ လူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀မွာ အေတြ႕အထိနဲ႔ ထိေတြ႕ၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ပိုင္ဆုိင္လိုစိတ္ျပင္းထန္ခဲ့ေပမယ့္ မျမမွီရဲ႕ ဘ၀ကို နားလည္ၿပီး သူခိုးေလးဘ၀နဲ႔ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ေနခဲ့ရတယ္။ မျမမွီကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒါကို လက္ခံထားတဲ့အတြက္ ကိုတင္ထြန္းအျဖစ္က သူခိုးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိးေတြက ေလာကမွာ မရွားပါဘူး။ ဒါက ဥပမာပါ။ ကိုယ္ေတြ႕မဟုတ္ေၾကာင္းကို ေျပာပါရေစ။

ဒီေတာ့ သူခိုးရယ္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ သာမန္လူတစ္ေယာက္ ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ အေျခအေနေတြထက္ ပိုလို႔ေတာင္ ေစာင့္စည္းခဲ့ရတာကို သူခိုးဘက္ကေန ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားခဲ့မိတယ္။ ဒါဟာ ျဖစ္သင့္သလားလို႔ေပါ့။ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္တာေတြ၊ လူတခ်ဳိ႕ေတြအတြက္ သူ႔ရဲ႕ ဘ၀ကို သူခိုးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ရွင္သန္ခဲ့ရတယ္။ ဒါကို ျဖတ္ေက်ာ္ဖို႔အတြက္ ဘာေတြလိုအပ္တယ္ဆုိတာကို စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အဓိကအေနနဲ႔ ထင္မိတာက ပညာလို႔ပဲ ထင္တယ္။

ပညာက အရာရာကို စဥ္းစားပိုင္းျခားေပးႏုိင္တဲ့အစြမ္းရွိတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ အလုပ္မျဖစ္တတ္ကိုလည္း ေတြ႕ႏုိင္တာမို႔ သတိေတာ့ ထားရမယ့္အေျခအေနပါ။ ပညာဆိုတိုင္း ၿပီးျပည့္စံုတယ္လို႔ မဟုတ္ေပမယ့္ အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ကာကြယ္ေပးႏုိင္တဲ့အရာပါ။

သူခိုးဆိုတဲ့ ဥပမာအတုိင္း ယေန႔ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ လက္ရွိအေနအထားမွာ ဟိုလူခိုး၊ ဒီလူခိုးနဲ႔ ျမန္မာျပည္က စုတ္ျပတ္သပ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕ေသာ သူေတြဟာလည္း ကိုယ္မျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ သူခိုးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနတဲ့လူေတြကို ေတြ႕လာရလို႔ပါ။ မလံုေလာက္တဲ့ လစာေလး အနည္းငယ္နဲ႔ ကိုယ့္မိသားစုဘ၀ကို ဘယ္လိုရပ္တည္မလဲ။ ခိုးမွ မခိုးရင္လည္း မိသားစုကို တာ၀န္မေက်ရာျဖစ္ရမယ့္ မိဘဘ၀မ်ဳိးနဲ႔ ဘယ္မိဘက ေနခ်င္ပါ့မလဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ကုိယ္က မခိုးဘဲ ေ၀ရာမဏိလုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ ခိုးသူမ်ားတဲ့ ဒီအစိုးရေလာကမွာ သူမ်ား မိုးခါးေရေသာက္တုိင္း လိုက္မေသာက္ဘူးဆိုရင္ အမ်ားရဲ႕ အျမင္မွာ ဘာေကာင္ေလလဲ၊ အရူးေလလား။ ဒါမွမဟုတ္ အထက္လူႀကီးကို တိုင္ေလမလားဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ တိုက္ခိုက္တာကို ခံရမယ့္အေရးအတြက္ မလုပ္ခ်င္ လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ လုပ္ေနရတာမ်ဳိးကို ဘယ္လိုမ်ဳိး သတ္မွတ္ၾကမလဲ။

ဒါေၾကာင့္ ဆက္လက္ေတြးေတာၿပီးသာ သူခိုးဆိုတာဟာ ဘာလဲဆိုတာကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားေပးၾကပါေတာ့။